เจียงซุ่ยคิดจนหัวแทบแตก ก็ยังนึกวิธีฝ่าวิกฤตไม่ออก
ฮ่วยเหลิงชวนจ้องมองรังของปีศาจหน้าคนอย่างเงียบงัน สีหน้าเคร่งขรึมจนดูน่าเกลียด
เวลาผ่านไปอีกหลายชั่วโมง ปีศาจหน้าคนกลับมาที่รังอีกครั้ง คราวนี้มันลากคนมาด้วยหลายคน เป็นครอบครัวสามคน ลูกยังอายุแค่สิบกว่าขวบเท่านั้น
หนวดอันแข็งแรงพันรัดคนทั้งสามไว้ ฉีกพวกเขาที่กรีดร้องโหยหวนไม่หยุดออกเป็นชิ้น ๆ แล้วกลืนลงท้อง ไม่กี่นาทีต่อมา มันก็อาเจียนทุกอย่างในท้องออกมาอย่างบ้าคลั่ง
พอท้องว่างแล้ว มันก็ขดตัวอยู่ตรงมุมอย่างอ่อนแรงและเก็บตัว เหลือเพียงหนวดที่เลื้อยขยุกขยิกเหนียวเหนอะอยู่ในพื้นที่มืดสลัว
เห็นปีศาจหน้าคนดูเหมือนใกล้ตาย ฮ่วยเหลิงชวนจึงเสี่ยงขว้างระเบิดมือใส่มัน การกระทำนี้ทำให้ผู้รอดชีวิตในท่อหน้าถอดสี
ทุกคนต่างลุกขึ้นยืนด้วยความตึงเครียดสุดขีด
“ตูม——” เสียงระเบิดดังขึ้น คลื่นกระแทกพุ่งเข้าไปในท่อทันที แรงสั่นสะเทือนมหาศาล น้ำเลือดเหนียวเหนอะปะปนกับเศษเนื้อและแขนขากระเด็นเข้ามา ใครบางคนอดส่งเสียงกรีดร้องไม่ได้ แต่คนข้าง ๆ ก็รีบปิดปากไว้ทันที
แรงระเบิดทำให้ปีศาจหน้าคนบาดเจ็บ ใบหน้าคนหลายใบของมันจึงแหลกเละ ส่วนใบหน้าที่เหลือต่างส่งเสียงคำรามอย่างโกรธเกรี้ยว หนวดบิดตัวอย่างบ้าคลั่ง ปีศาจหน้าคนถูกยั่วโมโหจนเดือดดาล มันไต่ไปทั่วรังอย่างไร้ทิศทาง
หนวดอันแข็งแรงฟาดกำแพงอย่างเกรี้ยวกราด เกิดเสียงดังปึงปังสนั่นเป็นระยะ
ร่างที่ผอมแบนลงเพราะอาเจียนของมันเคลื่อนผ่านปากท่อไป ดวงตาบนใบหน้าคนทุกใบจ้องเขม็งมาที่คนในท่ออย่างอาฆาตแค้น
หัวใจเจียงซุ่ยแทบหยุดเต้น ทุกครั้งที่เผชิญหน้ากับใบหน้าคน เธอมักรู้สึกราวกับว่ามันมองเห็นเธอแล้ว
โชคดีที่มันไม่ได้เห็นจริง ๆ
แต่ปีศาจหน้าคนกลับคลุ้มคลั่งขึ้นเพราะเรื่องนี้