ทันทีที่กลอนประตูเปิดออก เจียงซุ่ยก็ปล่อยมือ ถอยหลังอย่างรวดเร็วพร้อมง้างสายหน้าไม้ ปลายลูกศรเล็งไปยังช่องใต้ประตู
สิ่งที่อยู่ข้างนอกยังคงเคาะประตู บานประตูสั่นไหวและถูกดันให้เปิดออก ผ่านช่องแคบกว้างเพียงไม่กี่นิ้ว เจียงซุ่ยมองเห็นเด็กหญิงตัวเล็กคนหนึ่งก้มหน้าอยู่ ผมถักเปียเขาแกะ สวมชุดกระโปรงขนฟูสีชมพู คุกเข่าอยู่บนพื้น
เธอไม่ได้ใช้มือเคาะประตู แต่ใช้หน้าผากที่เปื้อนเลือด เด็กหญิงติดเชื้อจากสปอร์แล้ว บนใบหน้าเคยขาวนวลน่ารักผุดตุ่มเห็ดปูดขึ้นมาทีละตุ่ม เส้นใยเชื้อราปูดโปนราวกับเส้นเลือด ทำให้ใบหน้าอ่อนเยาว์ดูน่ากลัวและบิดเบี้ยว
เธอเงยหน้าขึ้นอย่างฉับพลัน ดวงตาแดงก่ำโปนออกมา ทั่วทั้งปากเต็มไปด้วยคราบเลือดแห้งกรัง
เจียงซุ่ยเบิกตากว้างด้วยความประหลาดใจ นี่คือลูกสาวของสาวหลิน
ผู้ติดเชื้อตัวเล็กพุ่งเข้าหาเจียงซุ่ย มันกระแทกประตูอย่างแรง ยืดแขนออกมาหมายจะคว้าตัวเธอ เจียงซุ่ยถอยหลังไปหนึ่งก้าว หัวใจเต้นแรงและหนักอึ้ง
ใบหน้าเขินอายแสนน่ารักของเด็กหญิงวาบผ่านความคิดเจียงซุ่ย เธอกัดฟันแน่น เล็งศีรษะผู้ติดเชื้อตัวเล็ก แล้วยิงลูกศรดอกแรกหลังวันสิ้นโลกออกไป
ลูกศรสามเหลี่ยมที่สามารถทะลุโล่กันระเบิดได้ พุ่งทะลุศีรษะเด็กหญิงอย่างง่ายดาย
สมองและเส้นประสาทถูกทำลาย เด็กหญิงล้มฟุบอยู่ตรงประตู มือเล็ก ๆ ยังคงยื่นเข้ามาในช่องประตู เล็บมือเต็มไปด้วยเลือด
รอบข้างเงียบสงัด เจียงซุ่ยหอบหายใจ นี่คือผู้ติดเชื้อคนแรกที่เธอสังหาร มันยากลำบากมาก แต่เธอก็ก้าวข้ามผ่านมันมาได้
เธอทำได้แล้ว