เจียงซุ่ยซ่อนเซี่ยยั่นหานไว้ในตู้เสื้อผ้า ตอนนี้เขายังมีไข้ แต่คาดว่าน่าจะอยู่ที่ประมาณสามสิบแปดองศา เธอจึงสวมเสื้อผ้าบุนวมให้เขา แล้วห่มผ้าห่มบางสำหรับหน้าร้อนทับอีกชั้น
เซี่ยยั่นหานดูเหมือนไม่รู้สึกตัวเลย ต่อให้เจียงซุ่ยลากเขาจนสะดุดโขกเขก ศีรษะยังชนตู้ไปทีหนึ่ง เขาก็ไม่ตื่น
เจียงซุ่ยแบ่งเสบียงออกเป็นสามส่วนแล้วซ่อนแยกกัน สุดท้ายเธอวางมีดสำหรับป้องกันตัว โทรศัพท์มือถือสำหรับใช้ส่องสว่าง และกระดาษโน้ตแผ่นหนึ่งไว้ในมือเซี่ยยั่นหาน เพื่อบอกเขาว่าเธอแค่ออกไปหาเสบียง และจะกลับมาก่อนฟ้ามืด
“เซี่ยยั่นหาน นายซ่อนตัวอยู่ข้างในดี ๆ นะ” แม้เซี่ยยั่นหานจะยังไม่ตื่น เจียงซุ่ยก็ยังพูดกับเขา “อย่าส่งเสียง ผู้ติดเชื้อจะไม่เจอนาย ถ้ามีขโมยมาขโมยเสบียง ก็ปล่อยให้เขาขโมยไป อย่าส่งเสียง อย่าขัดขวาง อย่าโผล่หัวออกมา”
“เข้าใจไหม?”
เซี่ยยั่นหานหลับตา ศีรษะก้มลงเล็กน้อย ปอยผมสีดำสนิทปรกลงมา ทอดเงาทับคิ้วและดวงตาอันงดงาม เขาหลับใหลอย่างเงียบงัน ใบหน้าซีดขาว ดูราวกับเจ้าชายผู้เลอโฉมแต่เปราะบาง
เจียงซุ่ยมองหนุ่มหล่ออยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดเสียงเบาว่า “ไม่ต้องห่วง ฉันจะกลับมาแน่นอน”
ที่จริงแล้ว ประโยคนี้พูดให้ตัวเจียงซุ่ยเองฟังเสียมากกว่า
การออกไปข้างนอกย่อมต้องเจออันตรายมากขึ้น แต่เธอจะต้องกลับมาอย่างมีชีวิตให้ได้
วันสิ้นโลกเพิ่งเริ่มต้น เธอจะไม่ล้มลงตั้งแต่จุดเริ่มต้นของเรื่องราว
ปลายนิ้วของเซี่ยยั่นหานที่ห้อยอยู่ข้างเข่าขยับเล็กน้อย เจียงซุ่ยไม่ทันสังเกต เธอปิดประตูตู้เสื้อผ้า แล้วล็อกประตูห้องนอนให้เรียบร้อย จากนั้นก็หันไปยังศพผู้ติดเชื้อหน้าห้องน้ำ ค่อย ๆ ถอนลูกศรสามเหลี่ยมออกมาทีละดอก
ลูกศรพวกนี้เจียงซุ่ยสั่งซื้อไว้ทั้งหมดหนึ่งร้อยดอก แต่ก่อนหน้านี้ตอนออกไปข้างนอก เธอพกไปแค่ยี่สิบดอก เสียไปหนึ่งดอกก็เท่ากับเหลือน้อยลงหนึ่งดอก จำเป็นต้องนำกลับมาใช้ซ้ำ