ในที่สุดเจียงซุ่ยก็หลุดพ้นจากพันธนาการ ร่างกายเซถอยหลังอย่างควบคุมไม่ได้
แต่เธอไม่ได้ล้มลง แขนแข็งแรงข้างหนึ่งโอบเอวเธอไว้และประคองร่างเอาไว้มั่นคง เธอเงยหน้าขึ้นฉับพลัน แล้วก็เห็นเซี่ยยั่นหานในสภาพที่ดูแปลกตาไป
เขาสวมชุดรบของหน่วยรบพิเศษ ใบหน้าซีดขาว หน้าผากเต็มไปด้วยเหงื่อเย็น ดูอ่อนแรงและเหนื่อยล้า ลมหายใจหอบหนักราวกับรีบเร่งเดินทางมาโดยไม่หยุดพักตลอดทาง
“มาไวจริง ๆ” น้ำเสียงของเหลียงชู่เหยียนหม่นลงด้วยความไม่พอใจ เขายกแขนขึ้นเล็กน้อย ทว่าร่างกายกลับแตกร้าวเป็นชิ้น ๆ ราวกับประติมากรรมที่พังทลาย
เศษชิ้นส่วนร่วงถึงพื้นก็สลายไปทันที หลอมรวมกับพื้นดินอย่างรวดเร็ว พืชพรรณเริ่มเน่าเปื่อยและหลอมละลาย รากไม้นับไม่ถ้วนผุดขึ้นจากพื้น ราวกับฝูงหนอนเส้นเล็ก ๆ ที่กำลังเคลื่อนพล พวกมันพลิกตัวเป็นระลอกดุจคลื่น แยกหนวดออกมาทีละเส้น ก่อนฟาดใส่ทั้งสองคนราวกับแส้
เซี่ยยั่นหานดึงเจียงซุ่ยไปไว้ด้านหลัง ยกมือขึ้นครั้งเดียวก็ตัดรากไม้ที่พุ่งเข้ามาจนขาดสะบั้น จากนั้นเขากวาดมือขึ้น พื้นดินรอบบริเวณถูกกระชากขึ้นมาทั้งแผ่น รากไม้ที่อยู่ข้างใต้ขาดผึงพร้อมกันเป็นแถบ
แต่ในวินาทีถัดมา เซี่ยยั่นหานก็ยกมือกุมตาข้างขวา เส้นเลือดบนหลังมือซีดขาวปูดขึ้นมา
เจียงซุ่ยสังเกตเห็นความผิดปกติ จึงอยากเข้าไปดู แต่เซี่ยยั่นหานกดเธอไว้ด้านหลัง
“คุณเป็นอะไรไป” เธอทำได้เพียงถามอย่างร้อนใจ
ร่างของเหลียงชู่เหยียนพังทลายลงจนหมด หลอมรวมเข้ากับรากไม้ที่คล้ายหนอนเส้นเล็ก ๆ บนพื้น รากไม้รวมตัวกันเป็นศีรษะมนุษย์เลือนราง ก่อนส่งเสียงราวกับกำลังรอชมเรื่องสนุก
“เขากำลังจะเผยร่างที่แท้จริงแล้ว” เหลียงชู่เหยียนพูดพลางยิ้ม “เขายังไม่เคยบอกเธอสินะ ว่าจริง ๆ แล้วเขาก็เป็นสัตว์ประหลาดเหมือนฉัน”
หากไม่ใช่เพราะอยู่ในสถานการณ์เช่นนี้ เจียงซุ่ยคงคิดว่าคำว่า “สัตว์ประหลาด” ที่ใช้เรียกเซี่ยยั่นหานเป็นเพียงคำเปรียบเปรย แต่ในเวลานี้ เธอกลับเกิดลางสังหรณ์อันเลวร้ายและน่าสะพรึงกลัวขึ้นมา