เจียงซุ่ยพรวดเข้าไปหาเซี่ยยั่นหานไม่กี่ก้าว ยังไม่ทันแตะตัวเขา เซี่ยยั่นหานก็ยกมือขึ้นบีบคอเธอเสียก่อน
แรงมหาศาลราวกับหิ้วลูกแมว เขายกเจียงซุ่ยลอยขึ้นจากพื้น ขาทั้งสองข้างของเธอห้อยแกว่ง คอแทบหักเพราะถูกบีบแน่น ความรู้สึกขาดอากาศหายใจทำให้ใบหน้าแดงก่ำขึ้นมาทันที
เซี่ยยั่นหานเงยหน้ามองเธอ ใบหน้าไร้อารมณ์ หนวดในตาขวายืดยาวออกมาเรื่อย ๆ จนดันเบ้าตาให้แหวกออก เลือดสีแดงชาดไหลลงมาเหมือนน้ำตา
เขาไม่รับรู้สิ่งใดเลย ราวกับทุกอย่างเป็นเพียงปฏิกิริยาตามสัญชาตญาณ
เจียงซุ่ยคว้าแขนที่เส้นเลือดปูดโปนของเซี่ยยั่นหานไว้ ร้องเรียกอย่างยากลำบากและแผ่วเบา “เซี่ยยั่นหาน…”
เสียงเบาเพียงนั้น เซี่ยยั่นหานกลับได้ยิน ลูกตาสีแดงชาดข้างซ้ายขยับเล็กน้อย นิ้วมือที่บีบคอเธอคลายออกทันที
ในที่สุดเจียงซุ่ยก็ร่วงลงถึงพื้น เธอไม่ลังเล รีบพุ่งเข้าไปหาเขา แล้วยืนเขย่งปลายเท้า ยกมือปิดตาข้างที่กลายพันธุ์ของเซี่ยยั่นหาน ก่อนจะถ่ายพลังปลอบประโลมทั้งหมดในร่างเข้าไป
ฝ่ามือของเธอสัมผัสกับหนวดเหล่านั้น เย็นยะเยือก ไม่ใช่ความเย็นแบบน้ำแข็งหิมะทั่วไป แต่เป็นความเย็นชื้นที่เจียงซุ่ยบรรยายไม่ถูก ราวกับพุ่งตรงเข้าไปถึงวิญญาณ
เมื่อหนวดสัมผัสกับพลังปลอบประโลมของเธอ มันก็หดกลับเข้าไปทันที
เจียงซุ่ยอาศัยจังหวะนั้นส่งพลังปลอบประโลมเข้าไปข้างใน แล้วเธอก็สัมผัสได้ถึงสิ่งหนึ่งที่ดำสนิท
มันคล้ายโลกทางจิต แต่ก็แตกต่างจากปกติ สิ่งนั้นเหนียวข้นและมืดมน ราวกับเป็นเพียงก้อนพลังงานด้านลบที่เข้มข้นถึงขีดสุด ทันทีที่พลังพิเศษของเจียงซุ่ยไหลเข้าไป อีกฝ่ายก็กระแทกสวนกลับจนสมองเธอพร่า หูอื้อดังหึ่ง