พืชหนาทึบปิดกั้นเส้นทางจนมิด เจียงซุ่ยคอยแหวกใบไม้หลากชนิดมาตลอดทาง เมื่อผ่านลานบ้านไปแล้ว เธอจึงพบว่าตัวเองกลับมาถึงห้องของเหวินซู่อีกครั้ง
ประตูกระจกบานใหญ่เปิดอ้าไว้ พืชพรรณงอกเลื้อยเข้าไปด้านใน ทว่ายิ่งลึกเข้าไปก็ยิ่งเตี้ยและเบาบางลง
บริเวณที่เดิมเป็นปลายเตียง มีต้นไม้ต้นหนึ่งงอกขึ้นมา ส่วนเหลียงชู่เหยียนก็นั่งพิงอยู่ใต้ต้นไม้
เขาหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกับต้นไม้ต้นนั้นแล้ว
เจียงซุ่ยประหลาดใจ เธอหยุดฝีเท้า มือกำด้ามมีดสั้นแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว
เหลียงชู่เหยียนก้มศีรษะต่ำ เส้นผมและสีหน้าซีดขาว เขาหลับตาอย่างเงียบงัน บนขาทั้งสองข้างมีมอสสีเขียวขึ้นปกคลุม ส่วนแผ่นหลังเชื่อมต่อกับรากไม้ ราวกับสารอาหารที่หล่อเลี้ยงต้นไม้ต้นนั้นมาจากตัวเหลียงชู่เหยียนเอง
ส่วนเหวินซู่ที่ระเบิดตัวเองไปก่อนหน้านี้ ไม่เหลือแม้แต่ซากศพ ไม่มีร่องรอยใดหลงเหลืออยู่เลย
เหลียงชู่เหยียนยังไม่ตาย หน้าอกขยับขึ้นลงแผ่วเบา เขายังคงหายใจอยู่
เจียงซุ่ยลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แต่สุดท้ายก็เดินเข้าไป ไม่รู้ทำไม ภาพเหลียงชู่เหยียนนั่งรอความตายอยู่ท่ามกลางซากปรักหักพังอย่างโดดเดี่ยว ทำให้เธอรู้สึกสงสารเขาขึ้นมา
“คุณหมอเหลียง” เจียงซุ่ยย่อตัวลง เอ่ยเรียกเขาเบา ๆ
เหลียงชู่เหยียนสูดลมหายใจเข้า แล้วกลับตื่นขึ้นมาทันที เขาลืมตา ไม่รู้ว่าเป็นเพราะการกลายพันธุ์หรือความอ่อนแรง ลูกตาของเขาจึงกลายเป็นสีขาวล้วน ดูประหลาดอยู่บ้าง
ดวงตาสีขาวคู่นั้นจ้องเจียงซุ่ยเขม็ง ก่อนถามว่า “คุณกลับมาหาผมหรือ”
แน่นอนว่าไม่ใช่
เจียงซุ่ยรู้สึกผิดขึ้นมาเล็กน้อย เธอแค่บังเอิญเดินผ่านมา อันที่จริงไม่ได้คิดถึงคนอย่างเหลียงชู่เหยียนเลยด้วยซ้ำ
ความรู้สึกผิดทำให้เจียงซุ่ยยิ่งสงสารเหลียงชู่เหยียน