“ต่างประเทศเรียกสิ่งเหล่านี้ว่า ‘มลพิษ’ มันทำให้เกิดการกลายพันธุ์ได้หลากหลายรูปแบบ ซึ่งก็คือโรคเห็ดและ ‘ซอมบี้’ ที่พวกเราเห็นกันอยู่ในตอนนี้ ปัจจุบันมลพิษยังรักษาไม่ได้ ป้องกันไม่ได้ ต้านทานไม่ได้ แทบไม่มีทางแก้”
“ระเบียบของเมืองและอำนาจรัฐล้วนพังทลายลงภายใต้แรงกระแทกจากมลพิษ วันสิ้นโลกอันวุ่นวายกำลังจะมาถึงแล้ว ซาเมลที่รัก คุณไม่คิดบ้างเหรอว่านี่คือยุคสมัยที่เป็นของพวกเรา”
เซี่ยยั่นหานมองหน้าจอโทรศัพท์ที่มีข้อความปรากฏขึ้นอย่างเงียบเชียบ แสงสลัวสะท้อนใบหน้าซีดขาวและเย็นชาของเขา
“เลิกคิดได้แล้ว เข้าร่วมกับพวกเราเถอะ สิ่งที่คุณอยากได้ สิ่งที่คุณอยากทำ คนที่คุณอยากฆ่า หรือสิ่งที่คุณอยากลบล้างให้หายไป พวกเราช่วยให้คุณทำสำเร็จได้ทั้งนั้น มาสร้างราชวงศ์ที่เป็นของพวกเราขึ้นด้วยกันในวันสิ้นโลกนี้เถอะ”
“รอคำตอบจากคุณอยู่นะ — คนเฝ้าโรงฆ่าสัตว์ที่รักคุณ”
เซี่ยยั่นหานลบประวัติข้อความทั้งหมดด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ ทันใดนั้นก็มีข้อความหนึ่งเด้งขึ้นมา
“ก็แน่ล่ะ นอกจากพวกเราแล้ว จะมีใครยอมรับตัวประหลาดเลือดเย็นอย่างคุณอีก”
เซี่ยยั่นหานจ้องประโยคนั้น ปลายนิ้วชะงักค้าง
“เซี่ยยั่นหาน” จู่ ๆ เสียงของเจียงซุ่ยก็ดังมาจากทางครัว เธอชะโงกหน้าออกมาถามว่า “คุณกินขิงได้ไหม ฉันกำลังจะทำหมูผัดขิงอ่อน”
เซี่ยยั่นหานออกแรงกดปลายนิ้ว ลบประโยคนั้นทิ้ง แล้วเงยหน้าขึ้น ดวงตาดำมืดลึกล้ำ
เจียงซุ่ยกำลังรีบทำอาหาร จึงถามย้ำว่า “เมื่อก่อนไม่เคยกินเหรอ”
เซี่ยยั่นหานไม่ขยับดวงตา ตอบว่า “อืม”
“งั้นคืนนี้ลองดูก็แล้วกัน” เจียงซุ่ยหดศีรษะกลับไป “ฉันทำซุปซี่โครงหมูไว้ด้วย ถ้าไม่กินขิงก็กินเนื้อเยอะ ๆ”
เซี่ยยั่นหานผอมเกินไป ต้องรีบเพิ่มน้ำหนักให้ไว วันสิ้นโลกใกล้เข้ามาแล้ว ตัวไม่มีเนื้อหนังบ้างจะเอาอะไรไปทนแรงกระแทก