“ฉันซื้อเนื้อกับซี่โครงหมูมาได้แล้ว แถมยังได้ไก่บ้านแก่มาตัวหนึ่งด้วย แต่เป็นแบบแช่แข็ง ไม่รู้คุณภาพจะเป็นยังไง… เมื่อก่อนฉันเคยซื้อเนื้อวัวปลอมจากแอปซื้อของ พอผัดเสร็จถึงรู้ว่าเนื้อเสียแล้ว โมโหแทบตาย”
“ฉันซื้อผักมาด้วย เป็นพวกที่เก็บได้นานอย่างกะหล่ำปลี หัวไชเท้า หอมหัวใหญ่ แล้วก็ผลไม้…”
เธอหยิบของในถุงออกมาทีละชิ้น ไม่นานโต๊ะชาที่ว่างเปล่าก็ถูกวางของจนเต็ม
“อ๊ะ! ฉันซื้อเสื้อผ้ามาให้นายด้วย” เจียงซุ่ยดึงเสื้อกันหนาวสีดำตัวหนึ่งออกมาจากถุง ไม่มีดีไซน์สวยหรูอะไร เป็นเสื้อทรงยาวคลุมสะโพกแบบธรรมดาเรียบง่าย ดูเหมือนเสื้อเชย ๆ สไตล์เด็กเรียนสายวิทย์ที่หยิบมาสวมทับลวก ๆ
“ฉันดูพยากรณ์อากาศแล้ว เขาบอกว่าอุณหภูมิจะลดฮวบเร็ว ๆ นี้… นายคงใส่ได้ใช่ไหม”
เจียงซุ่ยยกเสื้อขึ้นเทียบกับตัวเขาคร่าว ๆ
เซี่ยยั่นหานไหล่กว้างเอวผอม รูปร่างสูงโปร่ง สัดส่วนไหล่กับศีรษะดี แถมขายังยาว ใส่อะไรก็ดูเหมือนนายแบบ ต่อให้เป็นเสื้อกันหนาวที่เชยแค่ไหน พออยู่บนตัวเขาก็ยังมีบรรยากาศแบบนายแบบที่อธิบายไม่ถูก
เจียงซุ่ยพอใจมาก พยักหน้าแล้วพูดว่า “ไม่เลว”
เซี่ยยั่นหานฟังเงียบ ๆ พูดตอบแทบไม่กี่คำ แต่ของทุกชิ้นที่เจียงซุ่ยหยิบออกมา เขาก็มองดู ทุกครั้งที่เจียงซุ่ยพูด เขาก็จะมองเธอและตั้งใจฟัง
ตอนแรกเจียงซุ่ยรู้สึกกระอักกระอ่วนนิดหน่อย แต่ค่อย ๆ พูดไปก็เริ่มเพลินขึ้นมา
ที่จริง เธอไม่ได้พูดเรื่องไร้สาระกับใครอย่างสบายใจแบบนี้มานานมากแล้ว
พ่อแม่ของเธอเสียชีวิตตั้งแต่ยังเด็ก คุณย่าก็ป่วยเสียชีวิตไปเมื่อหลายปีก่อน แม้เธอจะมีเพื่อนและเข้ากับเพื่อนร่วมห้องได้ดี แต่เวลาส่วนใหญ่เธอก็ยังอยู่คนเดียว