เมื่อเจียงซุ่ยตื่นขึ้น ฟ้าก็สว่างแล้ว เธอนอนอยู่ในห้องที่ไม่คุ้นเคย ข้างกายมีไป๋ซังซังกับผู้รอดชีวิตหญิงแปลกหน้าอีกสองคนนอนอยู่
ดูท่าพวกเขาจะหนีออกมาจากท่อได้อย่างราบรื่นแล้ว
ศีรษะยังปวดตุบ ๆ อยู่บ้าง เจียงซุ่ยกดหน้าผากพลางลุกจากเตียง คราวนี้ถึงได้เห็นว่าข้างเตียงมีที่นอนปูง่าย ๆ อยู่ บนนั้นก็มีคนนอนอยู่สองคน
เจียงซุ่ยก้าวข้ามคนที่นอนอยู่บนพื้น แล้วเปิดประตูเบา ๆ ฮ่วยเหลิงชวนกับพวกอยู่ในห้องนั่งเล่น ฟูเหวินเจวี่ยเฝ้ายามทั้งคืนไม่ได้พัก เขาเห็นเจียงซุ่ยเป็นคนแรก จึงพาเธอออกไปคุยข้างนอก
ตอนนี้พวกเขาอยู่ในบ้านเดี่ยวที่ไม่มีคนอาศัยอยู่ กำแพงสูง มีต้นไม้ปลูกไว้ไม่น้อย บรรยากาศเงียบสงบทีเดียว
เมื่อคืนเจียงซุ่ย “กล่อม” ปีศาจหน้าคนจนหลับได้ พวกเขาจึงรีบฉวยโอกาสออกวิ่งไปโดยไม่หยุดพัก ตลอดทางราบรื่นอย่างยิ่ง กระทั่งคลานออกจากท่อมาได้ ปีศาจหน้าคนนั่นก็ไม่ได้ตามมา
พวกเขาขับรถที่พลิกคว่ำอยู่ข้างทางออกมา แล้วเร่งหนีให้ห่างออกไปตลอดทาง เดิมทีคิดจะกลับแคมป์โดยตรง แต่ตอนกลางคืนทัศนวิสัยไม่ดี แถมยังมีผู้ติดเชื้อบุกโจมตี สุดท้ายจึงหาบ้านเดี่ยวหลังหนึ่งพักค้างคืน
เจียงซุ่ยมองเวลาบนโทรศัพท์ ตอนนี้เจ็ดโมงเช้าแล้ว
“คุณดูโทรศัพท์อยู่ตลอด มีใครที่บ้านทำให้เป็นห่วงหรือเปล่า” ฟูเหวินเจวี่ยช่างสังเกตและใส่ใจอย่างน่าประหลาด
เจียงซุ่ยยอมรับ “ใช่ค่ะ เพื่อนฉันอยู่บ้านคนเดียว ตอนออกจากบ้านฉันรับปากว่าจะกลับก่อนฟ้ามืด แต่ตอนนี้ก็เข้าวันที่สองแล้ว ฉันกลัวว่าเขาจะเกิดเรื่อง”