เซี่ยยั่นหานสงบนิ่งอย่างยิ่ง เขาใช้แขนยันพื้น มืออีกข้างจับปลายเตียง ค่อย ๆ พยุงร่างกายที่อ่อนแรง หิวโหย กระหายน้ำ และเจ็บปวดให้ลุกขึ้น
ความเจ็บปวดกระตุ้นเขา ทำให้รับรู้ถึงการมีอยู่ของร่างกายได้ชัดเจนยิ่งขึ้น
เขาลุกขึ้นยืน แต่กระดูกขาที่ยังหักไม่ได้สมานกัน เศษกระดูกที่แตกร้าวรับน้ำหนักร่างกายไม่ไหว จึงส่งเสียงดังกรอบแกรบจากการเคลื่อนผิดตำแหน่ง เพียงชั่ววินาที เซี่ยยั่นหานก็เจ็บปวดจนต้องทรุดคุกเข่าลงกับพื้นอีกครั้ง
เขายืนไม่ไหว
ขาทั้งสองข้างของเขายังไม่หายดี เขายืนไม่ได้จริง ๆ!
เซี่ยยั่นหานจ้องพื้น เลือดกำเดายังคงไหล หยดเลือดสีแดงสดกระเซ็นแตกกระจายลงบนพื้น ชวนแสบตาอย่างยิ่ง เขาไม่สนใจเลือดกำเดา เพียงหลับตาลงครู่หนึ่ง พอลืมตาขึ้นอีกครั้ง ดวงตาทั้งสองก็เปลี่ยนเป็นสีแดงเข้มสว่างวาบ
เขาเตรียมจะใช้พลังพิเศษอีกครั้ง
ในเวลาเดียวกันนั้นเอง เสียงฝีเท้าก็ดังขึ้นจากทางเดินด้านนอก
หัวใจของเซี่ยยั่นหานบีบรัด เขาเงยหน้าขึ้นฉับพลัน ดวงตาสีแดงเลือดมองไปยังห้องนั่งเล่น ประตูห้องนอนหลักเปิดค้างไว้ ประตูด้านนอกก็เปิดอยู่เช่นกัน กลางห้องนั่งเล่นมีศพผู้ติดเชื้อนอนพาดอยู่ ร่างกายถูกเห็ดปมพิษปกคลุมจนทั่ว
เสียงฝีเท้าหนักแน่นและทรงพลัง ไม่ใช่เธอ
แสงสีแดงในดวงตาของเซี่ยยั่นหานค่อย ๆ จางหายไป เขาเปลี่ยนสีหน้าเป็นเย็นชาและหม่นหมอง ก่อนพยุงตัวขึ้นพิงปลายเตียง นั่งอยู่บนพื้น เสียงฝีเท้านั้นเซี่ยยั่นหานเคยได้ยินมาหลายครั้ง ความจำของเขาดีเยี่ยม จึงใช้เวลาเพียงวินาทีก็จำได้ว่าผู้มาเยือนเป็นใคร
ผู้จัดการหลี่ คนที่เคยดื่มกาแฟกับเขาในวันนั้น