ยามค่ำคืนของหนานเฉิงคึกคักมีชีวิตชีวา ตอนสามทุ่มกว่า บนถนนและในสวนสาธารณะยังมีผู้คนไม่น้อย
แต่คืนนี้คนข้างนอกมีมากเป็นพิเศษ เจียงซุ่ยขับรถอยู่ เห็นคนหลายกลุ่มวิ่งเร็วอยู่บนถนน พลางวิ่งพลางหันกลับไปมอง ท่าทางตื่นตระหนกหนีตายอย่างเห็นได้ชัด
รถคันข้างหน้าเริ่มอลหม่าน เสียงแตรดังสนั่นไปทั่ว
หัวใจของเจียงซุ่ยเริ่มเต้นรัว เธอมีลางสังหรณ์แรงกล้าว่า มลพิษที่จะนำพาวันสิ้นโลกมาได้ปะทุขึ้นแล้ว
เธอมองไปข้างหน้า แล้วเห็นจุดเริ่มต้นของฝูงชนที่วิ่งหนี นั่นคือห้างต้าซื่อจี้
ทำไมถึงเป็นแบบนี้?
เธอจำได้ชัดเจนว่าในต้นฉบับ มลพิษปะทุขึ้นตอนรุ่งสาง ใกล้โรงแรมที่นางเอกเจียงซวงเสวี่ยเข้าพัก ไม่ใช่ห้าง และไม่ใช่ตอนสามทุ่มกว่าแบบนี้
เส้นเรื่องเปลี่ยนไปแล้วหรือ?
ทำไม?
“ข้างหน้าเหมือนจะเกิดเรื่องขึ้น” เจียงซุ่ยกำพวงมาลัยแน่น น้ำเสียงสั่นเล็กน้อยเพราะความตึงเครียด
เธอคิดว่าตัวเองเตรียมใจไว้พร้อมแล้ว แต่พอวันสิ้นโลกเริ่มเผยโฉมขึ้นมาจริง ๆ เธอถึงได้รู้ว่าตัวเองทั้งตึงเครียดและหวาดกลัวมากแค่ไหน เธอรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นในวันสิ้นโลก แต่สิ่งที่รู้นั้นเป็นเพียงความเข้าใจในเชิงแนวคิด ไม่ใช่ประสบการณ์ที่ได้เผชิญด้วยตัวเอง
ทว่าเซี่ยยั่นหานยังคงสงบนิ่ง น้ำเสียงไร้ชีวิตชีวา เขาพูดอย่างเฉยเมยว่า “จะให้ผมลงจากรถตรงนี้หรือ?”
เขาคิดว่าเจียงซุ่ยรำคาญที่ต้องไปส่งเขาหรือ?
“ฉันไม่ได้หมายความอย่างนั้น” ฝ่ามือของเจียงซุ่ยชุ่มไปด้วยเหงื่อ ถนนหนทางวุ่นวายไปหมด รอบด้านมีทั้งผู้คนและรถที่กำลังวิ่งกันขวักไขว่ เธอจึงจำต้องลดความเร็ว แล้วค่อย ๆ เคลื่อนผ่านแยกที่โกลาหลไป