"ไม่ขำหรอก!"
เสียงของเจียงเสี่ยวไป๋ดังขึ้น ก่อนจะรับสมุดเล่มนั้นไป
เปิดหน้าแรกก็เห็นลายมือยุ่งเหยิงของกงซินเยว่
ตอนนี้เขาไม่ได้ขำจริง ๆ
เพราะในนั้นเขาเห็นถึงความตั้งใจ
ย่อหน้าเป็นระเบียบ แถมยังมีหมายเหตุอีก เป็นประโยคภาษาอังกฤษหนึ่งประโยค มีหลายความหมาย
ตอนนี้เขาพลิกไปดูข้างหลัง พบว่ามีถึงยี่สิบกว่าหน้า
จากจุดนี้ก็พอจะเห็นได้ว่า กงซินเยว่ทำงานหนักขนาดไหน
เขาจึงเงยหน้าขึ้น
ตอนนี้กงซินเยว่ยังคงเขิน ๆ เล็กน้อย กำลังจะพูดอะไรบางอย่าง จู่ ๆ เจียงเสี่ยวไป๋ก็ดึงผู้หญิงคนนี้เข้ามากอดแล้วหอมแก้ม "ลำบากหน่อยนะ!"
กงซินเยว่ชะงักไปอย่างเห็นได้ชัด ดวงตางามของเธอกระพริบพลางพูดว่า "ไม่มีอะไรหรอก เดี๋ยวก็จัดการเสร็จแล้ว!"
ถึงจะพูดแบบนั้น แต่เจียงเสี่ยวไป๋ก็ไม่เชื่อ
สูดลมหายใจเข้าลึก ๆ แล้วเริ่มอ่านดู
พบว่าตั้งแต่คำอธิบายตอนต้น ไปจนถึงการใช้งานตอนท้าย ทุกอย่างละเอียดมาก
และทั้งหมดนี้อ้างอิงถึงพลังงานปฐมภูมิสีดำที่เขาหลอมรวมเข้ามา
บทบาทของมันทำให้เขารู้สึกตื่นตะลึง
ตรงกับที่เขาคิดไว้ไม่มีผิด
หลัก ๆ คือการกลืนกิน
แต่การกลืนกินนี้ร้ายกาจถึงขีดสุด
เล็ก ๆ น้อย ๆ ก็เช่นพลังจิตและความทรงจำ
ใหญ่ ๆ ก็เช่นพลังงานบริสุทธิ์และพลังธรรมชาติ
ตอนนี้เขาอดคิดถึงตอนที่สวมชุดศักดิ์สิทธิ์เมื่อคืนไม่ได้ ว่าพลังธรรมชาติรอบด้านถูกเขาดึงดูดมารวมกัน หรือว่านั่นคือคุณสมบัติของพลังงานปฐมภูมินี้?
แข็งแกร่งเกินไปหรือเปล่า?
โดยเฉพาะอย่างยิ่งความทรงจำยังกลืนกินได้อีก?