"งั้นก็ดี!"
กงซินเยว่ได้ยินคำพูดของเจียงเสี่ยวไป๋ก็วางใจ
"กระดูกมิติของเธอหลอมรวมเป็นยังไงบ้าง?"
เจียงเสี่ยวไป๋ถามด้วยความสงสัย
"เกือบได้แล้ว!" กงซินเยว่ตอบ
"หลอมต่อเลยสิ!"
ในเมื่อบอกว่าเกือบ แสดงว่ายังขาดอีกนิด
กงซินเยว่พยักหน้า นั่งขัดสมาธิข้างๆ แล้วหลอมรวมต่อไป
ยี่สิบนาทีต่อมา กงซินเยว่ลืมตาขึ้นอีกครั้ง แต่ไม่นาน สีหน้าประหลาดใจก็ปรากฏบนใบหน้า
"เป็นไรไป?"
เจียงเสี่ยวไป๋สงสัยเล็กน้อย
กงซินเยว่ไม่พูด ยกมือขึ้น พื้นที่ ณ ขณะนั้นเกิดคลื่นกระเพื่อมดั่งระลอกคลื่น แล้วเงยหน้ามองเจียงเสี่ยวไป๋ "เขามีพื้นที่มิติอยู่ที่นี่!"
"หืม?"
เจียงเสี่ยวไป๋ประหลาดใจเล็กน้อย
ตอนนั้นที่เขาหลอมรวมมิติ เป็นเพราะได้หลอมรวมพลังจิตของอีกฝ่ายเข้าไปด้วย จึงสืบทอดพื้นที่นั้นมา
กงซินเยว่ไม่ได้หลอมรวมพลังจิตของเฉียวซ่ามา แต่ก็สืบทอดพื้นที่มิติมาได้?
หรือว่ากระดูกมิตินั้นมีพื้นที่ในตัว
คงมีแค่นี้ที่พออธิบายได้
ขณะที่เขากำลังประหลาดใจ ก็อดสงสัยไม่ได้ "ในนั้นมีอะไรบ้างไหม?"
กงซินเยว่ส่ายหน้า "ของไม่มาก!"
พูดพลางเธอก็เริ่มหยิบของออกมา
มีเสื้อผ้าบางส่วน ดาบยาว แล้วก็มีอาวุธปืนกับกระสุนอะไรพวกนั้น
แล้วยังมีของโบราณอีก
แต่ที่ดึงดูดความสนใจเขาที่สุดคือกล่องอันวิจิตรใบหนึ่ง