T3>g\&“เอ่อ…”
เจียงเสี่ยวไป๋มองป้ายคำสั่งสำนักระดับต่ำของตัวเอง แล้วตกอยู่ในภวังค์คิดหนัก
ไม่ถูกต้องนะ!
เขาได้ที่หนึ่งชัด ๆ ทำไมถึงไม่ใช่ระดับพิเศษล่ะ?
พนักงานเคาน์เตอร์คนนั้นทำพลาดรึเปล่า?
แต่พอคิดได้ดังนั้น เขาก็ปฏิเสธความคิดนั้นทันที
เพราะเขาย้ำถามไปแล้วว่า ‘ที่หนึ่งได้แค่ระดับต่ำจริงหรือ’
และพนักงานคนนั้นก็พยักหน้าตอบรับ
นั่นหมายความว่าอะไร? หมายความว่าปัญหาไม่ได้อยู่ที่พนักงาน แต่อยู่ที่เบื้องบน
เห็นได้ชัดว่าการที่เขาพุ่งทะยานขึ้นที่หนึ่งแบบนี้ โดนจงใจกลั่นแกล้งแน่
หลังจากรู้สึกจนหนทางอยู่ครู่หนึ่ง รอยยิ้มก็ผุดขึ้นบนใบหน้าเขา
ระดับต่ำ?
เหอะ ระดับต่ำแล้วยังไง?
สำหรับเขาแล้ว ขอแค่ได้ขึ้นเขาโอสถราชันก็พอ ระดับต่ำหรือระดับพิเศษก็ไม่เห็นต่างอะไร
ขณะที่เขากำลังครุ่นคิด ชายผู้นำทางก็พูดขึ้นมาทันใด: “แต่ว่า พวกคุณมานี่ถูกจังหวะจริง ๆ!”
“ถูกจังหวะ? หมายความว่าไง?”
เจียงเสี่ยวไป๋มองชายคนนั้นแล้วถาม
“คุณไม่รู้เหรอ? ผู้ที่ผ่านเข้ารอบจากทำเนียบโอสถทมิฬ แล้วถูกหมอท่านอื่นชักชวนตัวไป ทางเขาโอสถราชันจะให้รางวัลหนึ่งล้าน!”
ชายคนนั้นพูด “แล้วอีกสองวันก็จะเป็นวันเกิดท่านราชันโอสถ คาดว่าคงมีคนใหญ่คนโตมามากมาย รางวัลจะยิ่งเพิ่มขึ้น!”
“เคยมีผู้เข้าทำเนียบโอสถทมิฬคนหนึ่งถูกหมอจากแดนกลางชักชวนไป ได้รางวัลไปสามล้านเลยทีเดียว!”
“โอ้?”
เจียงเสี่ยวไป๋แสดงสีหน้าประหลาดใจ แล้วแววตาก็ฉายแววประหลาด