"ที่หนึ่งน่ะเหรอ?"
สีหน้าราชาโอสถพลันบูดบึ้ง "เขายังไม่มาเลย!"
พูดพลางหันไปมองอูชิงจู๋อย่างเน้นเสียง "ทำไม เธอสนใจเขาเหรอ?"
"ถ้าใช่จริง ๆ ฉันแนะนำให้เธอตัดใจเถอะ ถ้าเกิดเขาเป็นตาแก่แบบฉัน เธอคงแย่แน่!"
"ใครบอก เขายังเด็กต่างหาก!"
อูชิงจู๋ได้ยินก็รีบปฏิเสธทันที
"โอ้? เธอรู้จักเขาด้วย?"
ราชาโอสถถามพลางเหลือบมองหญิงสาวข้างกายที่จับจ้องอูชิงจู๋อีกครั้ง แววตาเต็มไปด้วยความประหลาดใจ
"แน่นอนว่าฉัน... ไม่รู้จัก!"
อูชิงจู๋ส่ายหน้า ยิ้มบาง "ฉันเดาเองล่ะ!!"
พูดพลางหรี่ตาสีฟ้าคู่นั้นจนโค้งเป็นพระจันทร์เสี้ยว
เธอรู้ดีว่าเธอบอกไม่ได้ว่ารู้จัก
ถ้าบอกไป ตาเฒ่านี่ต้องขัดขวางไม่ให้อาจารย์เจียงมาพาเธอไปแน่
เพราะตาเฒ่านี่ยังตั้งใจจะใช้เธอไปส่งให้ตำหนักน้ำแข็งอยู่ดี
"เดาเอง? แล้วเธอจะมัวแต่สนใจว่าเขาอยู่ที่ไหนทำไม!"
ราชาโอสถถามกลับอย่างหมดความอดทน "ฉันนึกว่าเธอจะสนใจเขาซะอีก!"
เสียงของราชาโอสถเงียบลง อูชิงจู๋ไม่ได้รู้สึกอะไร แต่หญิงสาวข้างกายกลับมีสีหน้าไม่เป็นธรรมชาติขึ้นมาเล็กน้อย แล้วเบือนหน้าหนี
"ตาเฒ่า เอาจริง ๆ นะ แกอิจฉาคนอื่นที่เก่งกว่าแกใช่มั้ยล่ะ!"
อูชิงจู๋มองราชาโอสถแล้วยิ้มขึ้นมาทันใด
ท่าทีของราชาโอสถผิดปกติอย่างเห็นได้ชัด
"ฉันอิจฉาเขา?"
ราชาโอสถได้ยินก็เดือดดาล ลุกขึ้นยืน "เขาก็แค่... ที่หนึ่ง! จะให้บอกอะไรหน่อย ฉันน่ะ... ฉันก็ขึ้นไปได้เหมือนกัน!"
ถึงปากจะพูดอย่างนั้น แต่พอพูดท้ายประโยค กลับสัมผัสได้ถึงความไม่มั่นใจในน้ำเสียงของราชาโอสถได้อย่างชัดเจน