"แน่นอน ฉันจะให้เธอสิบตัวเลย!"
เห็นความคาดหวังของหวงหลิงเยว่ อูชิงจู๋ก็เม้มปากยิ้ม
"จริงเหรอ?"
หวงหลิงเยว่ลุกขึ้น ในแววตาปรากฏความตื่นเต้นขึ้นมา
"ใช่!"
อูชิงจู๋พยักหน้าเบา ๆ พลางพูดว่า "แต่ตัวนี้เป็นตัวเต็มวัยแล้ว ฉันจะให้ไข่กับเธอ พอฟักออกมา พวกมันจะคุ้นเคยกับกลิ่นของเธอ ก็จะไม่กัดเธอแล้ว!"
"แล้วยังช่วยเธอจัดการคนร้ายตอนที่เธอเจออันตรายด้วย!"
แมลงสีทองตัวที่หวงหลิงเยว่ชี้นั้นชื่อว่า ตัวจินกู่
มีพิษร้ายแรง!
ถ้าถูกกัด ถ้าไม่ได้ขับพิษทันท่วงที ภายในไม่เกินหนึ่งชั่วยามก็จะตาย
ถ้าเป็นยอดฝีมือก็ไม่เกินครึ่งวัน
"ขอบใจนะชิงจู๋!"
ระหว่างที่หวงหลิงเยว่พูดอยู่ สีหน้าตื่นเต้นก็ยิ่งเข้มขึ้น ถ้าไม่ใช่เพราะอูชิงจู๋เคยบอกว่าสิ่งนี้มีพิษร้ายแรง เธอคงอยากจะเอามาเล่นในมือจริง ๆ
"จริงสิชิงจู๋!"
ตอนนี้หวงหลิงเยว่เงยหน้าขึ้น มองไปทางอูชิงจู๋แล้วพูดว่า "เธอวางแผนจะใช้ตัวตนของฉันยังไงเหรอ?"
"ตอนนี้ยังกลางวันอยู่ ถึงกลางคืนเธอจะรู้เอง!"
อูชิงจู๋พูดพลางมองออกไปนอกหน้าต่าง
หัวใจเต้นระรัว
เธอระงับความโหยหาจากส่วนลึกของหัวใจไว้ไม่อยู่แล้ว
เธออยากไปหาอาจารย์เจียงให้เร็วขึ้น
ไม่รู้ว่าคิดอะไรอยู่ แต่ใบหน้ากลับแดงระเรื่อเล็กน้อย ทำให้ดูมีเสน่ห์เย้ายวนขึ้นไปอีก
……
อีกด้านหนึ่ง
เจียงเสี่ยวไป๋เดินตามชายคนนั้นมาถึงตีนเขาแห่งหนึ่ง
ไม่ไกลจากที่นี่ จะเห็นมีน้ำตกเล็ก ๆ ไหลลงมาจากเขา