ค่อย ๆ เป็นค่อย ๆ ไป
เมื่อเปลวไฟสีม่วงดำนั้นถูกเจียงเสี่ยวไป๋กลืนกินจนหมดสิ้น
ตะเกียงวิญญาณก็เกิดการบิดเบี้ยวขึ้นมาทันใด สุดท้ายก็ตามเปลวไฟสีม่วงดำที่เหลืออยู่ ถูกเขากลืนเข้าไปทั้งหมด
หลังจากทุกอย่างจบลง เจียงเสี่ยวไป๋ก็ลูบคลำร่างกายตัวเอง
“หืม? จบแล้วเหรอ?”
แมวเก้าหางเห็นภาพนี้ก็ตกใจ
มันรู้ว่าเจียงเสี่ยวไป๋จะจัดการได้ ไม่มีปัญหา
แต่ไม่คิดว่าการไม่มีปัญหาจะมาในระดับนี้
มันก็เร็วเกินไปแล้วไม่ใช่เหรอ?
“อืม จบแล้ว!”
เจียงเสี่ยวไป๋พยักหน้า สีหน้าก็ดูแปลก ๆ
นี่ก็เป็นสิ่งที่เขาไม่คิดเหมือนกัน
“ไอ้นั่นล่ะ?” เสียงของแมวเก้าหางดังขึ้น
“น่าจะถูกทะเลวิญญาณของฉันกลืนเข้าไปแล้วนะ!”
เจียงเสี่ยวไป๋พูดอย่างไม่มั่นใจ เพราะหลังจากนั้นไอ้นั่นก็เงียบหายไป
ตามที่เขาคาดการณ์ มันน่าจะถูกกลืนเข้าไปแล้ว
“นายลองเช็กให้ชัวร์ก่อนเถอะ!”
เสียงของแมวเก้าหางดังขึ้น
มันไม่อยากเห็นจู่ ๆ เจียงเสี่ยวไป๋ก็เกิดปัญหาอะไรขึ้นมา
เจียงเสี่ยวไป๋ฟังแล้วก็ตั้งสติตรวจสอบอย่างละเอียด
ไม่นานเขาก็เลิกคิ้วขึ้น
ในทะเลวิญญาณ ตรงแกนกลางของหลุมดำ เขาเห็นตะเกียงโบราณอันหนึ่ง เปลวไฟด้านบนกลายเป็นเปลวไฟสีม่วงดำไปแล้ว เบ่งบานอยู่ แผ่ซ่านไปทั่วทะเลวิญญาณ
ราวกับว่าทุกอย่างเชื่อมต่อกันเป็นหนึ่งเดียว
ด้วยความตกใจ เขาหันไปมองที่แท่นบูชานั้น แล้วก็พบว่าตะเกียงบนนั้นหายไปแล้วจริง ๆ
เขาขมวดคิ้วเล็กน้อย แล้วก็ตรวจสอบอย่างละเอียดอีกครั้ง
แต่เขาก็ไม่ได้พบสิ่งผิดปกติใด ๆ อีก
“น่าจะไม่มีปัญหานะ?”
เสียงของเจียงเสี่ยวไป๋ดังขึ้น เขาหยุดไปครู่หนึ่งแล้วพูดต่อว่า “ถึงมันจะไม่ตาย ก็คงดิ้นไม่ไหวแล้ว!”