“ระวังหน่อย!”
ตอนที่เจียงเสี่ยวไป๋เข้าใกล้ศพทั้งสิบกว่าร่าง เสียงของแมวเก้าหางก็ดังขึ้น
เจ้าตัวประหลาดเมื่อครู่ ถึงฝีมือจะห่วยแค่ไหน แต่มันก็มีความสามารถอยู่บ้าง
เจียงเสี่ยวไป๋พยักหน้า ในจังหวะที่ยกมือขึ้น ปราณกระบี่นับพันสายก็พวยพุ่งอย่างบ้าคลั่ง “ลุกขึ้นมาเองซะ ไม่งั้นฉันจะฟันร่างพวกนี้ที่แกหามาทีเดียวให้หมด!”
สิ้นเสียง ร่างหนึ่งก็ ‘พรวด’ ลุกขึ้นยืน “พวกแก... มาที่นี่ได้ยังไง!”
ระหว่างที่พูด น้ำเสียงเต็มไปด้วยความตกตะลึง
อย่างน้อยอารมณ์นี้เขาก็แสดงออกมาไม่ผิดเพี้ยน
“ฉันนึกว่าแกจะแกล้งต่อไปซะอีก!”
เจียงเสี่ยวไป๋มองคนคนนั้นอย่างเย็นชา ปราณกระบี่พลิ้วไหว
“อย่า อย่าฆ่าฉัน!”
คนผู้นั้นยิ้มร่า “ฉันกลัวตายจริง ๆ เลยนะ!”
“เห็นสีหน้านี่แล้ว ฉันอยากสับมันจริง ๆ!”
เสียงของแมวเก้าหางดังขึ้น
“ฉันก็ด้วย!”
เจียงเสี่ยวไป๋เองก็เอือมสุดจะทน แต่หลังจากมองเจ้าตัวนี้แวบหนึ่ง สุดท้ายเขาก็เก็บปราณกระบี่ไป
คนประหลาดคนนั้นถอนหายใจเฮือก ทว่าสายตายังแฝงความประหลาดใจ
ลาวาเชียวนะ
เขาแค่ปกป้องกระดูกไม่ให้เปื่อยสลายก็เก่งแล้ว
สองคนนี้ลงมาได้โดยไม่ได้รับบาดเจ็บเลยสักนิดเนี่ยนะ?
“แกก็แปลกดีนะ ใช้ร่างนี้ไม่ได้ผลก็เปลี่ยนร่าง”
เจียงเสี่ยวไป๋สำรวจคนตรงหน้า ซึ่งรูปร่างแตกต่างจากเมื่อก่อนอย่างเห็นได้ชัด หลังจากนั้นเขาคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วถามว่า “จริงสิ แกรู้จักฉินเจิงไหม?”
ฉินเจิง?
คนประหลาดคนนั้นมีประกายดีใจในแววตา “เขาทรยศฉันเหรอ?”