ยืดเวลา?
นักศึกษาหญิงต่างอึ้งงัน ยืดเวลาอะไรกันแน่?
ส่วนนักศึกษาชายนั้นตั้งหลักไม่ทันด้วยซ้ำ พอได้สติประชันสายตาก็วาบระยับทันที รีบคว้าสมุดกับปากกาขึ้นมาจดกันกระชั้นชิด
ตำรับแบบนี้ ต้องเก็บไว้เป็นของล้ำค่า
ค่อย ๆ นักศึกษาหญิงก็ได้สติกันหมด พอนึกอะไรออก ใบหน้าต่างคนต่างดูไม่เป็นธรรมชาตินัก
หมี่นาเพิ่งจะเริ่มรู้สึกชื่นชม 'พี่ชายผู้ยิ่งใหญ่' ของตนอยู่หน่อย ๆ
ก็ยาราคาถูกที่นางคว้ามาลม ๆ แว่ว ๆ ใครจะไปคิดว่ามันจะจัดเข้าคู่ได้ถึงสิบสามแบบ
แต่ตำรับสุดท้ายนั่นแหละ ทำให้ดวงตาสีทองคู่นั้นขยับกลับไปจ้องเจียงเสี่ยวไป๋อีกครั้ง และสีหน้าก็ดูแปลกพยาบาลขึ้นมาเล็กน้อย
ตำรับโง่ ๆ!
ท่านผู้เฒ่าโม่ส่ายหัว แต่รอยชื่นชมที่มองเจียงเสี่ยวไป๋นั้นกลับยิ่งหนาแน่นขึ้น
ต้องยอมรับเลยว่าพรสวรรค์ของเจียงเสี่ยวไป๋มันเกินการคาดคะเนของนางไปมาก
ปอเกอร์ก็อึ้งงันไปตาม ๆ กัน เงียบกริบไม่พูดอะไร แล้วพุ่งตรงไปยังทิศทางของหม้อนั้น
เมื่อเปิดฝาหม้อออก มองยาภายในหนึ่งครั้ง สีหน้าของเขาก็เปลี่ยนไป
ไม่มีผิด
แม้แต่ต้นเดียวก็ไม่มีผิด
รวมถึงใบมี่ลัวที่เขาเดาผิดไปก่อนหน้านี้ด้วย
ปอเกอร์เงยหน้าขึ้นมองเจียงเสี่ยวไป๋อย่างแทบไม่เชื่อสายตา
ขณะนั้นหนิเฮอและพวกก็เดินเข้ามา ต่างแอบมองยานั้น ต่างตกตะลึง พอเงยหน้ามองเจียงเสี่ยวไป๋ แววตาก็เปลี่ยนไป
จังหวะนั้นเสียงของหนิเฮอดังขึ้น "ใครจะไปรู้ล่ะว่าเป็นการตกลงกันไว้ล่วงหน้าหรือเปล่า ยังไง ๆ พวกนายก็เป็นพี่น้องร่วมสายเลือดกันจริง ๆ!"