“ฉะ— ฉันไม่มีปัญหาแล้ว!”
หนิเฮอแทบกัดฟ้าพูดออกมา
หมี่เอินไอ้นี่ มันช่างเป็นไอ้โง่เอ๊ย!
เจียงเสี่ยวไป๋เห็นสีหน้าของหนิเฮอเข้า ก็หัวเราะคิกคักออกมาทันที
ท่วงท่าอวดดีไร้ซึ่งการยั้งคิดนั้น ทำให้หนิเฮออีกครั้งอยากลงมือทันที แต่เขารู้ว่านี่ที่ไหน
และก็รู้ดีว่าตระกูลบัคส์ คือสิ่งที่เขาไม่อาจไปยุ่งด้วยได้
ดังนั้นแม้ใจจะเดือดแค่ไหน ก็ทำได้แค่กลืนความโกรธลงไปเงียบ ๆ
“หมี่เอิน นี่คือตรารวมอักษรขั้นพื้นฐาน นายลองดูก่อนเถอะ!”
เสียงของท่านผู้เฒ่าโม่ดังขึ้น ยกมือหยิบหนังสือเล่มหนึ่งออกมา ส่งให้เจียงเสี่ยวไป๋
เจียงเสี่ยวไป๋รับหนังสือมา แล้วเดินลงไปด้านล่าง มายืนที่แถวสุดท้าย ก่อนเริ่มเปิดอ่าน
และตลอดช่วงนั้น สายตาทุกคู่ในที่นี้ต่างจ้องมองเจียงเสี่ยวไป๋ไม่วางตา
มีทั้งคนชื่นชม คนเอ็นดู คนโกรธ คนงงงวย และแน่นอน ยังมีคนมองด้วยสายตาแปลก ๆ อีกด้วย
เพราะเจียงเสี่ยวไป๋ไม่ได้มีท่าทีว่าจะเรียนรู้เลยแม้แต่นิด
ทั้งตัวพิงพนักเก้าอี้ ขาทั้งสองยังคงแหนบบนโต๊ะ เขย่งขาอยู่งั้นแหละ พลางกอดสัตว์ปีศาจสีขาวไว้ในอ้อมแขน
ส่วนหนังสือก็เท้าไว้ข้าง ๆ แบบนี้ก็คงไม่มีใครทำได้แล้วมั้ง
เวลาค่อย ๆ เลือนผ่านไป
หนึ่งชั่วโมงต่อมา เจียงเสี่ยวไป๋ปิดหนังสือลง แต่กลับไม่ได้ลุกขึ้น แต่ยังพิงอยู่ตรงนั้นเขย่งขาไปมา ราวกับกำลังครุ่นคิดอะไรบางอย่าง
อีกครึ่งชั่วโมงต่อมา ถึงจะค่อย ๆ เปิดตาขึ้น
เมื่อลุกจากที่นั่ง เสียงพูดพร้อมรอยยิ้มก็ดังขึ้น “เรื่องตรารวมอักษรน่ะ จะแข่งขันกันยังไง?”
“ตราอักษรทดสอบที่ใช้ทดสอบฤทธิ์ยาอยู่ข้างในน่ะ เห็นหรือยัง?”