“หมี่เอิน!”
สีหน้าของปอเกอร์มืดครึ้มลงอีกครั้ง
เจ้าตัวนี่ มันอยากเล่นงานให้ตายต่อหน้าต่อตาจริง ๆ น่าโมโหชะมด
สีหน้าของนีเฮก็กระตุกวูบ
เจ้านี่ อีกแล้ว! หยิบคำพูดของเขาไปเป็นพลังโจมตีกลับ!
จะไม่ยากที่จะจินตนาการว่าภายในใจของเขาไม่พอใจแค่ไหน
“ได้แล้ว ฉันไม่เล่นตัวกับนายแล้ว”
เสียงของเจียงเสี่ยวไป๋ดังขึ้น ณ ตอนนั้น ก่อนมองไปยังหมี่นา “น้องสาวที่รักของฉัน ไปเตรียมหม้อกับน้ำหน่อย เอายามาใส่เยอะ ๆ ฉันกับท่านปอเกอร์จะใช้กลิ่นที่ฟุ้งออกมาจากสมุนไพร ดูกันว่าใครแยกออกจากกลิ่นได้มากกว่ากัน”
พูดจบ เขาก็มองไปที่ปอเกอร์ “แบบนี้ถึงจะมีความท้าทายหน่อย ไม่งั้นมันน่าเบื่อเกินไป!”
พอเขาพูดจบ ทุกคนในสถานที่ก็อึ้งกันทั้งบาน
เมธาเอ๊ย ยังเล่นกันแบบนี้ได้อีกเหรอ?
ระดับความยากที่พุ่งขึ้นนี่ไม่ใช่แค่ข้ามไปกี่ชั้นเลยนะ?
ท่ามกลางความตกตลึงของทุกคน หมี่นาเองก็อึ้งชัดเจน มองพี่ชายของตัวเองแวบหนึ่ง แล้วจึงหันไปมองปอเกอร์
สีหน้าของปอเกอร์แสดงความประหลาดใจออกมาชัดเจน ก่อนมองไปที่หมี่นา “ไปสิ!”
หมี่นามองเจียงเสี่ยวไป๋แวบหนึ่ง แล้วในที่สุดก็หันหลังเดินออกไป
20 นาทีต่อมา หม้อถูกตั้งน้ำและวางบนเตาเรียบร้อย หมี่นาเอ่ยขึ้น “งั้นฉันเริ่มคัดเลือกยาแล้วนะ!”
พูดจบเธอก็ปฏิบัติตามวิธีเดิมเริ่มค้นหาสมุนไพร
อันไหนหยิบไป อันไหนไม่ได้หยิบ ไม่มีใครมองทันเลยแม้แต่น้อย
“น้องสาวที่รัก หามาให้ได้สักสิบสองสามอย่างนะ ไม่งั้นมันไม่มันส์”