“หืม?”
เจียงเสี่ยวไป๋มองรถที่ขับออกไป ยังคงงงงันอยู่บ้าง
นี่...
แม้แต่หยกก็ไม่เอาแล้ว?
แล้วผู้หญิงคนนี้ใจแคบเกินไปแล้วมั้ง?
เขาเคยได้ยินมานานแล้วว่าหัวใจของผู้หญิง มีขนาดเท่าปลายเข็ม
ตอนนี้ดูแล้ว เป็นเช่นนั้นจริง ๆ!
เหอะ เขาก็แค่แกล้งตาบอดไม่ใช่รึ?
เหอะ เขาก็แค่รักษาโรคให้ผู้หญิงคนนี้ แล้วเห็นส่วนที่ไม่ควรเห็นไม่ใช่รึ?
เหอะ เขาก็แค่ใช้จิตหลอมรวมกับผู้หญิงคนนี้แค่ครั้งเดียวไม่ใช่รึ?
เหอะ เขาก็แค่เป็นท่านอาเล็กอยู่แป๊บเดียวไม่ใช่รึ?
เขาก็แค่...
เจียงเสี่ยวไป๋คิดพลางลูบหน้าผาก สีหน้ากระอักกระอ่วนขึ้นมา
สถานการณ์มันเยอะไปหน่อยจริง ๆ
ใจแคบนิดหน่อย... อืม ก็ผิดปกตินั่นแหละ
ผู้หญิงคนนี้มีโรคจริง ๆ!
แถมยังมีสองบุคลิก!
ต้องรักษา!
ยังไงเขาก็ไม่มีปัญหา ยังไงเขาก็ไม่ได้ตั้งใจ
ยังไง... ความจริงก็เป็นแบบนี้!!
มองหยกสีเลือดในมือ เจียงเสี่ยวไป๋ก็เก็บมันไว้ก่อน
ครั้งหน้าแล้วกัน
ในเมื่อผู้หญิงคนนี้ลืม ก็แสดงว่าไม่รีบ
กลับมาถึงหมู่บ้านเทียนเก๋อ ก็เกือบจะสี่ทุ่ม
ขึ้นลิฟต์มาเรื่อย ๆ เจียงเสี่ยวไป๋ก็มาถึงชั้นที่พัก
ตอนนั้นเขาเปิดประตูห้อง
พบว่าไฟในห้องนั่งเล่นเปิดอยู่
ขณะกวาดตามอง เขาเห็นเงาร่างหนึ่งในห้องอาบน้ำ
หลินซืออวิ๋นมาหรือ?
ด้วยความประหลาดใจ รอยยิ้มปรากฏบนหน้าเจียงเสี่ยวไป๋ เขาชะงักไปครู่หนึ่ง แล้วผลักประตูห้องอาบน้ำออก
ท่ามกลางไอน้ำพร่ามัว เงาร่างหนึ่งยืนอยู่ตรงฝักบัว
แผ่นหลังเต็มไปด้วยเสน่ห์เย้ายวน
แต่...
ทำไมผมถึงเป็นสีม่วง?