"ฉัน..."
กงซินเยว่ถูกเจียงเสี่ยวไป๋หนีบเท้าไว้ ตอนนี้คิดจะพูดอะไรอ่อน ๆ สักคำจริง ๆ
แต่พอคิดอีกทีก็อดกัดฟันแน่นอีกครั้งไม่ได้
เธอจะปล่อยให้เจียงเสี่ยวไป๋สมหวังเด็ดขาด
ทันใดนั้นก็ยื่นเท้าอีกข้างไป ถอดรองเท้าที่เจียงเสี่ยวไป๋หนีบออกโดยตรง จากนั้นในตอนที่เจียงเสี่ยวไป๋กำลังเหม่อลอย ก็ลุกขึ้นเดินเท้าเปล่าไปรินเหล้า
แล้วยื่นแก้วเหล้าให้เจียงเสี่ยวไป๋ "ท่านอาเล็ก เชิญดื่ม!"
พูดพลางมองเจียงเสี่ยวไป๋ที่ดูเหมือนกำลังใจลอย กงซินเยว่ก็รู้สึกสะใจเป็นที่สุด
ไอ้สารเลวนี่ อยากให้เธอยอมง่าย ๆ แบบนั้น ฝันไปเถอะ!
อะแฮ่ม
เจียงเสี่ยวไป๋ยื่นมือไปรับแก้วเหล้ามา
จากนั้นก็ก้มมองรองเท้าส้นสูงที่อยู่บนตัก
ทีนี้คนที่อึดอัดกลับกลายเป็นเขา
ระหว่างกระแอมไอ เจียงเสี่ยวไป๋ก็เอ่ยขอบคุณ
"ท่านอาเล็กเกรงใจไปแล้ว!"
กงซินเยว่ยิ้มหวานรินเหล้าให้กงจิ่นแก้วหนึ่ง แล้วนั่งลง
"มา ท่านอาเล็ก ผมขอคารวะสักแก้ว!"
ตอนนี้กงจิ่นเอ่ยปากก่อนเอง
"ท่านกงเกรงใจไปแล้ว!" เจียงเสี่ยวไป๋ยิ้ม ยกแก้วเหล้าขึ้น แล้วทั้งคู่ก็ดื่มหมดในรวดเดียว
จากนั้นสายตาของเจียงเสี่ยวไป๋ก็มองไปที่กงซินเยว่
เธอรู้สึกถึงสายตาของเจียงเสี่ยวไป๋โดยธรรมชาติ แต่เธอทำเป็นไม่รู้ กินกับข้าวต่อไป
ระหว่างนั้น ใบหน้าแอบมีแววประหลาดใจ
กับข้าวพวกนี้ฝีมือเจียงเสี่ยวไป๋เหรอ?
หมอนี่ทำกับข้าวอร่อยใช้ได้เลย
"ให้ผมรินเหล้าเองเถอะ!"
ตอนนี้ท่านกงหัวเราะ พูดจบก็ยื่นมือไปจับไหเหล้า
เจียงเสี่ยวไป๋ไม่ได้ปฏิเสธ แต่ตอนที่ท่านกงรินเหล้าให้เขา เขาก็ถือโอกาสรับไหเหล้ามา