“เฮอะ ไม่ว่าจะในฐานะท่านอาเล็ก หรือในฐานะพี่ชายที่รักของเธอ”
เจียงเสี่ยวไป๋ยิ้มบางๆ “ฉันว่ามันก็ได้ทั้งนั้นแหละ…”
พูดจบ เมื่อเห็นว่ากงซินเยว่เต็มไปด้วยความเย็นชา เขาก็กระแอมเบาๆ แล้วว่า “เอาล่ะ ไม่อยากบอกก็ไม่ต้องบอก!”
ที่จริงแล้ว เขาก็แค่สงสัยไปตามประสา
ยิ่งไปกว่านั้น จากท่าทางที่กงซินเยว่เก็บมันอย่างระมัดระวังเมื่อครู่ ก็ดูออกว่าหยกชิ้นนี้น่าจะสำคัญกับเธอมาก
กงซินเยว่ฟังแล้วก็มองเจียงเสี่ยวไป๋อย่างเย็นชาอีกครั้ง บรรยากาศเริ่มเงียบงัน
สิบนาทีกว่าต่อมา หลินซืออวิ๋นก็เดินออกมาจากห้องน้ำ เช็ดผมไปพลาง นั่งลงที่ขอบโซฟา
บางทีอาจรู้สึกได้ถึงบรรยากาศที่แปลกไป เธอจึงเริ่มชวนคุยหาหัวข้อสนทนา
ประมาณครึ่งชั่วโมงต่อมา กงซินเยว่ลุกขึ้น มองไปทางหลินซืออวิ๋น “ซืออวิ๋น เวลามันมากแล้ว ฉันไปนอนก่อนนะ!”
“แค่กๆ!”
เจียงเสี่ยวไป๋กระแอมเสียงเบา
“พี่ชาย ฉันไปนอนแล้ว!” กงซินเยว่หันมามองเจียงเสี่ยวไป๋แวบหนึ่ง
พอเอ่ยคำว่า ‘พี่ชาย’ น้ำเสียงของกงซินเยว่ก็หนักขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ขบกรามแน่นอีกครั้ง
ไอ้สารเลวนี่ เธอจำฝังใจเลยล่ะ อย่าให้มีโอกาสเชียว
ไม่อย่างนั้นเธอจะซ้อมเจียงเสี่ยวไป๋ให้หนำใจแน่
“ไปเถอะ น้องสาวที่รักของพี่!”
เจียงเสี่ยวไป๋พยักหน้าเบาๆ
อกของกงซินเยว่กระเพื่อมขึ้นลง ขณะเดินไปที่ห้องนอน ซึ่งก็คือห้องที่เจียงเสี่ยวไป๋นอนมาตลอด
ส่วนเจียงเสี่ยวไป๋ตามหลินซืออวิ๋นเข้าอีกห้องหนึ่ง
เมื่อทั้งสองนอนลงบนเตียง เจียงเสี่ยวไป๋ก็จูบริมฝีปากแดงของหญิงสาว
แต่ไม่นานเขาก็ถูกกัด
เขาชะงักไปเล็กน้อย แล้วเห็นแววตาเจ้าเล่ห์ของหลินซืออวิ๋น ก็รู้ว่าเธอแกล้ง