อาหารเย็นเสร็จเรียบร้อย
ซูจิ่นอวี๋กลับมาจากข้างนอกพอดี
เจียงเสี่ยวไป๋ตั้งใจจะทักทายผู้หญิงคนนี้ แต่ซูจิ่นอวี๋แค่มองเขาปราดเดียว แล้วขึ้นไปชั้นบนตรง ๆ
เจียงเสี่ยวไป๋กระแอมแห้ง ๆ
ความสัมพันธ์ของพวกเธอสองพี่น้อง เหนือกว่าเขาอีกนะ...
สิบกว่านาทีต่อมา เจียงเสี่ยวไป๋เตรียมอาหารเย็นเสร็จ
ทั้งสี่คนเดินลงมาพร้อมกัน
หลินซืออวิ๋นเดินช้าลงเล็กน้อย แต่ซูจิ่นอวี๋และเฉิงหยวิ่นไม่มีท่าทีรีบร้อนเลยสักนิด
จูชางมีน้ำใส ๆ ตรงมุมปาก
เธออยากกินมาก!
แต่เธอก็เดินตามอยู่ข้างหลัง
ท่ามกลางจิตวิญญาณ แสดงออกถึงความน่ารัก
ระหว่างกินข้าว เสียงของเฉิงหยวิ่นดังขึ้น: "ฉันเตรียมจะพาจูจู๊กลับฮ่องกงพรุ่งนี้!"
"ไม่อยู่ต่ออีกสักพักเหรอ?"
ซูจิ่นอวี๋มองไปที่เฉิงหยวิ่น เสียงไพเราะดังขึ้น พร้อมรอยยิ้ม: "แล้วอีกอย่าง เธอไปแบบนี้ คุณเจียงของเธอคงคิดถึงเธอแย่เลย!"
เจียงเสี่ยวไป๋กำลังซดโจ๊กอยู่ตรงนั้น แทบจะพ่นออกมาเพราะคำพูดของซูจิ่นอวี๋
สาวสวยคนนี้ จะตรงไปตรงมาขนาดนี้เลยเหรอ...
เฉิงหยวิ่นกลับไม่ได้คิดอะไร ดวงตาอ่อนโยนมองไปทางเจียงเสี่ยวไป๋แวบหนึ่ง รอยยิ้มเผยออกมา: "มีคุณหนูซูกับน้องสาวหลินดูแล คงยากที่จะนึกถึงฉันมั้ง!"
เจียงเสี่ยวไป๋มุมปากกระตุก ก้มหัวลงต่ำกว่าเดิม
สุภาษิตว่าไว้ ผู้หญิงสามคนสร้างเป็นละครหนึ่งฉาก
ตอนนี้เขารู้สึกจริง ๆ ว่า... มีเหตุผล!
แต่หลังจากเฉิงหยวิ่นพูดจบ สีหน้าก็จริงจังขึ้น: "จริง ๆ แล้วก็ควรกลับได้แล้ว ออกมานานขนาดนี้... วางใจเถอะ ถ้ามีเวลา ฉันจะกลับมาเยี่ยมพวกเธออีก!"