“ฆ่าได้ดี!”
เสียงของจั๋วหนานดังขึ้น
แม้เขาจะไม่รู้รายละเอียดที่เกิดขึ้น แต่การกระทำเช่นนี้ แม้แต่มือสังหารอย่างเขายังรู้สึกขยะแขยง
เจียงเสี่ยวไป๋ฆ่ามันได้ เขาย่อมรู้สึกสะใจ
มู่เคอไม่ได้พูดอะไร
เจียงเสี่ยวไป๋ลงมือฆ่าครั้งนี้ ถ้าเขาไม่ฆ่า มู่เคอก็จะกลับไปฆ่ามันเอง
ตรงไปตรงมาขนาดนี้!
“อาจารย์เจียง งั้นฉันกลับก่อนนะ ยืมรถไปขับหน่อยคงไม่ว่าอะไรใช่ไหม?”
เสียงของอูชิงจู๋ดังขึ้น พร้อมกับสะบัดกุญแจรถในมือ
“ได้เลย!”
เจียงเสี่ยวไป๋พยักหน้าเบา ๆ มองแผ่นหลังที่จากไปของอูชิงจู๋ด้วยแววตาแปลก ๆ ก่อนจะเอ่ยว่า “วันนี้ขอบคุณนะ!”
ครั้งนี้อูชิงจู๋ช่วยได้มาก!
หากไม่มีอูชิงจู๋ช่วยในตอนนั้น เฉิงหยวิ่นคงเกิดเรื่อง
หากไม่มีอูชิงจู๋นำทาง หลินซืออวิ๋นก็คงเกิดเรื่อง
“แค่ขอบคุณอย่างเดียวไม่พอ นายติดค้างฉันหนึ่งครั้ง!”
อูชิงจู๋หยุดฝีเท้า ดวงตาสีฟ้ามองมาที่เจียงเสี่ยวไป๋แวบหนึ่ง มุมปากยกยิ้ม ก่อนจะจากไป
“พวกเราก็ไปล่ะ มีธุระอะไรไปหาที่บาร์ได้!”
เสียงของจั๋วหนานดังขึ้น เขาและมู่เคอจากไปด้วยกัน
ภายในห้องนั่งเล่นเหลือเพียงซูจิ่นอวี๋ เฉิงหยวิ่น และจูชาง
“เวลาดึกมากแล้ว รีบพักผ่อนกันเถอะ!” เสียงของเจียงเสี่ยวไป๋ดังขึ้น
ทั้งสามคนพยักหน้าพร้อมกัน แล้วเดินขึ้นชั้นบน
เจียงเสี่ยวไป๋กลับเข้าห้อง มองใบหน้าเล็ก ๆ ของหลินซืออวิ๋นที่ยังซีดเซียว ก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกปวดใจอีกครั้ง
เขาโชคดี
โชคดีที่ครั้งนี้หลินซืออวิ๋นไม่เป็นอะไรจริง ๆ
และในระหว่างนั้น หัวใจของเขาก็ยิ่งแน่วแน่ในเรื่องหนึ่ง