“ไปเถอะ ถึงฮ่องกงแล้วอย่าลืมส่งข้อความหาฉันนะ!”
สิบโมง เจียงเสี่ยวไป๋ขับรถไปส่งเฉิงหยวิ่นและจูชางที่สนามบิน
“อืม กลับไปขับรถช้า ๆ ด้วย!”
เฉิงหยวิ่นพยักหน้าเบา ๆ
เจียงเสี่ยวไป๋ผงกศีรษะพลางยิ้ม จากนั้นถอดหน้ากากอนามัยของเฉิงหยวิ่นออก จูบเบา ๆ ทีหนึ่งแล้วกล่าวว่า “คุณเฉิง แล้วพบกันใหม่นะ!”
“คุณเจียง แล้วพบกันใหม่!” หว่างคิ้วของเฉิงหยวิ่นเต็มไปด้วยความอ่อนโยน
เจียงเสี่ยวไป๋ยิ้มพลางกดศีรษะจูชางลงแล้วพูดว่า “ไปแล้วนะ เจ้าไส้ใหญ่!”
พูดจบก็หมุนตัวเดินจากไป
จูชางตะลึงงัน ใบหน้าขึ้นสีแดงก่ำ ดวงตาใสกระจ่างจ้องเขม็งไปยังทิศทางที่เจียงเสี่ยวไป๋จากไป
เธอชื่อจูชาง…
เธอไม่ได้ชื่อไส้ใหญ่…
ด้วยความหงุดหงิด จูชางเงยหน้าขึ้นมองเฉิงหยวิ่น เปลี่ยนเป็นเสียงทุ้มน่าฟังว่า “โอ้ คุณน้าน้อยที่รัก ได้เวลาขึ้นเครื่องแล้ว…”
พูดพลางใช้มือข้างหนึ่งโอบเอวเฉิงหยวิ่น สีหน้าเบ่งบานด้วยรอยยิ้ม
ขณะทั้งสองหันหลังกลับ จูชางแอบเหลียวมองข้างหลังครั้งหนึ่ง ดวงตากลมโตเป็นประกายวาววับขึ้นมาชั่วขณะ
หลังจากเจียงเสี่ยวไป๋ออกมา ก็ขับรถกลับตระกูลซูโดยตรง
ทำกับข้าวง่าย ๆ กินเสร็จ ก็นั่งแท็กซี่ไปโรงเรียน
ทำไมต้องนั่งแท็กซี่… ก็อูชิงจู๋ยังขับรถถังยาตี้คันโปรดของเขาอยู่น่ะสิ!
มาถึงโรงเรียนระหว่างทาง
ก็บ่ายสองกว่าแล้ว
ตอนนี้เขามาที่ห้องทำงานก่อน เห็นว่าไม่มีใคร จึงดูตารางสอนอีกครั้ง พบว่าคาบบ่ายคาบแรกเป็นของเขา จึงเดินไปยังห้องเรียนของตัวเอง
มาถึงหน้าประตู เจียงเสี่ยวไป๋มองผ่านหน้าต่างแวบหนึ่ง พบว่าเพื่อนร่วมชั้นหวังเชี่ยนเชี่ยนกำลังยืนสอนอยู่บนแท่น