"การปลดผนึกแบบนี้ต้องเห็นชัด ๆ รวดเดียว!"
กู่หลิงเอ่ยขึ้นว่า "แล้วใช้จุดสัมผัสตัดจุดที่เส้นอักขระตัดกันให้เร็วที่สุด ถ้าไม่สำเร็จภายในเวลาที่กำหนด เส้นอักขระที่เหลือจะเชื่อมต่อกันใหม่ทันที!"
"ดังนั้นเพื่อความคล่องมือ ฉันว่าการถอดเสื้อผ้าออกบ้างก็ยังจำเป็นอยู่!"
"โธ่!"
เจียงเสี่ยวไป๋ยกมือขยี้หน้าผาก ยิ้มแห้ง ๆ ก่อนก้มหัวคำนับต้นไม้กู่หลิงอย่างเกรงใจ "ท่านผู้อาวุโส ผมส่งท่านคืนเอง"
พูดจบ ในจังหวะที่ต้นไม้กู่หลิงรับคำ อักขระโบราณก่อตัวขึ้น แล้วส่งมันกลับไปยังที่เดิม
เจียงเสี่ยวไป๋ยืนหยุดอยู่ที่หน้าประตูสักพัก จึงฝืนใจกลับเข้ามาในห้อง
ตอนนี้ในห้อง หนานเอียนนั่งลุกขึ้นมาแล้ว สีหน้ากลับมาสงบเป็นปกติ
พอเห็นเจียงเสี่ยวไป๋เดินเข้ามา นางถามด้วยความสงสัย "เป็นยังไงบ้าง มีวิธีหรือเปล่า?"
ภูมิวิญญาณจะเปิดในเร็ว ๆ นี้ ถ้าผนึกของนางยังค้างอยู่แบบนี้ นางจะไม่มีสิทธิ์เข้าภูมิวิญญาณซะอย่างนั้น
นั่นไม่ใช่สิ่งที่นางอยากเห็นเลย
"มี!"
เพียงเจียงเสี่ยวไป๋ตอบรับ หนานเอียนก็นอนลงบนเตียงทันที
แน่นอน ระหว่างนั้นนางก็ไม่ลืมที่จะดึงผ้าห่มขึ้นมาปิดหน้าอกไว้เหมือนเดิม
จัดการทุกอย่างเรียบร้อย สายตานางจึงตกลงมาที่ตัวเจียงเสี่ยวไป๋ "เริ่มเลย!"
เจียงเสี่ยวไป๋ไอแห้งเสียงหนึ่ง ช่วงนั้นดวงตาของเขาเปล่งประกายขึ้นมาทันที อยากลองใช้สายตาทะลุมิตรดูสักครั้ง
แต่เสียดาย สายตาของเขาถูกพลังประหลาดบางอย่างกั้นไว้ พยายามแค่ไหนก็มองทะลุไม่ได้ เห็นก็เพียงสีขาวโพลนเต็มไปหมด