“ใช่เลย ทั้งเผ่าเลยนะ ไงล่ะ เจ๋งใช่ได้!”
แมวเก้าหางหัวเราะแหะๆ อย่างภูมิใจ
สายตาของเจียงเสี่ยวไป๋เต็มไปด้วยความประหลาดใจ
ดูเหมือนเขาจะประเมินอิทธิพลของแมวเก้าหางต่ำไป
ระดมคนทั้งเผ่ามา แค่เพื่อเป็นแรงหนุน?
ถ้าเป็นเผ่าปีศาจเผ่าไหนสักเผ่า คงไม่มีใครทำแบบนี้หรอก
ห่าวเจิ้งกับหนานเอียนที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ก็ตาค้างเช่นกัน ไม่คิดมาก่อนว่าเผ่าแมวเก้าหางจะหนุนหลังถึงขนาดนี้
แต่เจียงเสี่ยวไป๋ก็ยังส่ายหัวปฏิเสธ “ไม่เอาหรอก เราไปกันเองก็พอแล้ว!”
เผ่าหมาปีศาจไม่ไว้ใจพวกเขาตั้งแต่แรกอยู่แล้ว
ถ้าพาคนทั้งเผ่าแมวเก้าหางไปด้วย กลับจะทำให้อีกฝ่ายเข้าใจผิดง่ายขึ้น
อีกทั้งยังมีเรื่องของเสี่ยวอีอีกด้วย
เขาทำให้เสี่ยวอีต้องอยู่ตรงกลางอึดอัดได้ยังไง
ดังนั้น เมื่อวานคือคนกลุ่มนี้ วันนี้ก็ควรเป็นคนกลุ่มนี้เหมือนเดิม
จะได้ไม่ทำให้เผ่าหมาปีศาจคิดจริงจังว่าพวกเขามาเพื่อหาเรื่อง
แมวเก้าหางก็เดาออกว่าเจียงเสี่ยวไป๋จะปฏิเสธ แต่พอถูกปฏิเสธจริง ๆ ก็ยังรู้สึกเสียดายนิดหน่อย
ทว่ามันก็เข้าใจ เพราะเจียงเสี่ยวไป๋กำลังคำนึงถึงฝ่ายของเสี่ยวอี
ในที่สุดมันพยักหน้า “งั้นก็ได้ แต่ถ้าเผ่าหมาปีศาจยังเหมือนเมื่อวาน คุยอะไรก็ไม่เข้าหูซะละก็ ต้องใช้มาดหนักกันหน่อยแล้ว!”
“โอเค!”
เจียงเสี่ยวไป๋ตอบรับเบา ๆ
“อ๊ะ เดี๋ยว!”
แมวเก้าหางนึกอะไรขึ้นได้ หันไปมองหนานเอียนหนึ่งครั้ง “เสี่ยวไป๋ นายช่วยแก้คำสาปปิดผนึกให้แกหรือยัง?”