“เจ้าตัวเล็ก พวกเผ่าหมาปีศาจนี่มันกดขี่คนเกินไปแล้ว!”
ออกมาจากที่ของเผ่าหมาปีศาจได้ไม่นาน แมวเก้าหางก็ยังบ่นพึมพำไม่หยุด
ถ้าไม่ใช่เพราะจิ้งจอกน้อยนั่น เจียงเสี่ยวไป๋แม้จะกดมันไว้ก็เถอะ มันก็จะโวยวายกระจายพวกเผ่าหมาปีศาจให้เละเป็นขี้ผง
เจ้าตัวเล็กทำดีเต็มที่แล้ว ยังจะถูกทำให้ลำบากใจอีก
บอกว่าตระกูลเจียงไม่เชื่อ
บอกว่าจอมปราณศักดิ์สิทธิ์ไม่เชื่อ
เฮ้อ... เสือกหน้าด้านจริง ๆ เลย!
จียงเสี่ยวไป๋มองแมวเก้าหางที่อารมณ์เสีย ก็ยิ้มออกมา “เรื่องนี้พรุ่งนี้ค่อยคุยกันอีกรอบ เชื่อว่าต้องคุยกันรู้เรื่อง”
ตอนนี้มืดค่ำมากแล้ว
ยิ่งเพิ่งเจอกันครั้งแรก อีกฝ่ายระแวงก็เป็นเรื่องธรรมดา
“เฮ้อ!”
แมวเก้าหางถอนใจ “งั้นตอนนี้จะไปไหนกัน?”
“หรือจะไปเยี่ยมเผ่าแมวเก้าหางของฉันสักรอบ? วางใจเถอะ ใครในเผ่ากล้าทำแบบนี้ ฉันเตะกระเด็นให้ตาย!”
จียงเสี่ยวไป๋ฟังแล้วหัวเราะอย่างสบายใจ
ความอึดอัดที่สะสมไว้ตั้งแต่อยู่ที่เผ่าหมาปีศาจ ก็ทุเลาลงไปมาก
ที่จริง นี่แหละคงคือคำว่า ‘คู่หู’ นี่ล่ะ
ยิ่งเขากับแมวเก้าหางอยู่ด้วยกันมานานแบบนี้
บางทีก็ไม่ต้องพูดอะไรมาก เขาเข้าใจความคิดของมัน แล้วมันก็เข้าใจความคิดของเขาเช่นกัน
“ไป เอาเป็นเผ่าแมวเก้าหางละกัน!”
เจียงเสี่ยวไป๋ยิ้ม จากนั้นให้ห่าวเจิ้งนำทาง สามคนมุ่งหน้าไปยังที่ที่แมวเก้าหางอยู่
พอเพิ่งไปถึงเผ่าแมวเก้าหาง แมวเก้าหางบนบ่าของเขาก็ร้องเสียงดัง แล้วพุ่งทะยานออกไป ร่างกลางอากาศขยายใหญ่ขึ้นทันที วินาทีที่สิบหางปรากฏขึ้น ดูสุดจะสง่างามน่าเกรงขาม