ครึ่งชั่วโมงต่อมา
เจียงเสี่ยวไป๋มองจานอาหาร ใบหน้าเปื้อนรอยยิ้มขื่น
เขาอิ่มจนจุก
แต่ในจานยังมีอาหารเหลือ
เพื่อป้องกันไม่ให้อูชิงจู๋กับหวังเชี่ยนเชี่ยนคีบกับข้าวให้อีก เขาจึงวางตะเกียบลง “ไปเดินเล่นข้างนอกกันหน่อยดีไหม”
“ดีค่ะ”
ทั้งคู่พยักหน้า
สุดท้าย ไม่ต้องบอกก็รู้ เจียงเสี่ยวไป๋เดินออกจากเรือนพร้อมสาวงามสองคนท่ามกลางสายตาอิจฉาของคนรอบข้าง
“ไอ้หนุ่มนี่ อย่าให้ชั้นเจอหน้าล่ะ เจอเมื่อไรอัดแน่”
“ชั้นก็อยากอัดมันเหมือนกัน…”
…
“อาจารย์เจียง ตอนนี้ดิฉันจะพาคุณไปพบอาจารย์ของดิฉัน”
ออกมาด้านนอก เสียงของอูชิงจู๋ดังขึ้น
“ได้”
เจียงเสี่ยวไป๋พยักหน้า ตามอูชิงจู๋ไปทางหนึ่ง
เมื่อมาถึงสถานที่ที่เต็มไปด้วยดอกไม้และต้นไม้ หวังเชี่ยนเชี่ยนก็อดไม่ได้ที่จะเกาะแขนเจียงเสี่ยวไป๋ สีหน้าดูไม่ค่อยดีนัก
ใช่แล้ว แมลงกู่เยอะเกินไป บางจุดหนาแน่นมาก ดูแล้วชวนให้ไม่สบายใจสุด ๆ
ตอนนั้นอูชิงจู๋พาทั้งสองตรงเข้าไปในบ้าน
ในนั้นเห็นหญิงชราผมขาวสวมแว่นสายตายาว กำลังปรุงอะไรบางอย่างอยู่ในโหลยา
อาจเป็นเพราะสังเกตเห็นคนทั้งสามเข้ามา จึงวางโหลยาลง แล้วเงยหน้าขึ้น
“ชิงจู๋”
หญิงชรามีรอยยิ้มเต็มหน้า ดูใจดีมาก พูดจบแล้ว สีหน้าผุดความสงสัย “สองท่านนี้คือ”
“อาจารย์ คนพวกนี้เป็นคนของตระกูลสือ”
อูชิงจู๋เอ่ยขึ้น “ท่านนี้คือสือเซ่าเฟิง มาพบท่านโดยเฉพาะ”
“สวัสดีทั้งสอง”