"แยกห้องนอน?"
เจียงเสี่ยวไป๋งัวเงียลืมตาขึ้นมาด้วยความงุนงง
พอเห็นหวังเชี่ยนเชี่ยนที่เต็มไปด้วยความโกรธก็ยิ่งงงเข้าไปใหญ่
นี่... เกิดอะไรขึ้น?
"ยังไงก็ตาม ตกลงตามนี้แหละ!"
หวังเชี่ยนเชี่ยนพูดจบเรียบ ๆ ก็นอนลงต่อ หันหลังให้เจียงเสี่ยวไป๋เช่นเดิม
เจียงเสี่ยวไป๋นอนอยู่ตรงนั้น ครุ่นคิดสักพัก แล้วยกมือขึ้นมาดันหลังหวังเชี่ยนเชี่ยนเบา ๆ
"อาจารย์เจียง ชายหญิงไม่ควรถูกเนื้อต้องตัวกัน กรุณาอย่าแตะต้องฉัน!"
น้ำเสียงของหวังเชี่ยนเชี่ยนฟังดูขัดใจอย่างเห็นได้ชัด
เจียงเสี่ยวไป๋อ้ำอึ้ง
เขา... ไปทำอะไรให้เด็กนี่โกรธตอนไหนกัน
ทำไมเขาถึงไม่รู้เรื่องเลย?
"เอ่อ คือว่าฉันทำอะไรผิดไปเหรอ..."
"คุณผิดงั้นเหรอ? เปล่า อาจารย์เจียง คุณไม่ผิดเลยสักนิด!"
หวังเชี่ยนเชี่ยนทำเสียงเย็นชา "เป็นฉันเองที่ผิด..."
"..."
เจียงเสี่ยวไป๋ยิ้มขมขื่น ไม่รู้จะทำยังไงดีอยู่พักหนึ่ง
สุดท้ายเขาคิด ๆ ดูแล้วก็พูดว่า "เอ่อ..."
"ไม่ฟัง ไม่ฟัง..."
หวังเชี่ยนเชี่ยนส่ายหัว เอามือปิดหู...
เจียงเสี่ยวไป๋เบิกตากว้าง รู้สึกเหมือนจะกระอักเลือด
เขากระแอมไอ และลองเพิ่มเสียงให้ดังขึ้น "เพื่อนร่วมชั้นหวัง..."
หวังเชี่ยนเชี่ยนหันกลับมา จ้องเจียงเสี่ยวไป๋ด้วยความโกรธ "นี่คุณตะคอกฉันงั้นเหรอ?"
สีหน้าเจียงเสี่ยวไป๋ราวกับมีเรื่องราวมากมาย
เขาก็แค่เพิ่มเสียงให้ดังขึ้นนิดหน่อยนะ...
ตอนนี้หวังเชี่ยนเชี่ยนไม่พูดอะไรอีก เอามือดึงผ้าห่มมาคลุมโปงไว้
เจียงเสี่ยวไป๋นวดขมับเบา ๆ ในที่สุดก็ดึงผ้าห่มออก โอบกอดร่างนั้นไว้ แล้วก้มจูบลงไป