"งั้นจุ๊บหน่อย จุ๊บแล้วฉันจะไม่เปิดไฟ!"
เสียงของเจียงเสี่ยวไป๋แฝงรอยยิ้ม เต็มไปด้วยความทะเล้น
พูดจบก็ครุ่นคิดอย่างจริงจัง แล้วขยับตัว... จุดประสงค์หลักคือให้เตียงดังเอี๊ยดอ๊าด...
มีจังหวะจะโคนมาก
หวังเชี่ยนเชี่ยนเอามือกดทับใบหน้า แม้ทั้งสองจะไม่ได้ทำอะไร แต่ในหัวเต็มไปด้วยภาพจินตนาการ
สำหรับเด็กสาวผู้ยังไม่เคยผ่านโลกอย่างเธอ นี่มันน่าอายจะตาย
"เฮ้อ พวกวัยรุ่นนี่..."
นอกลานบ้าน มีสองเงายืนอยู่ตรงนั้น ก่อนจะเดินจากไปพร้อมกัน
และในจังหวะที่ทั้งสองก้าวออกไป เจียงเสี่ยวไป๋ก็นั่งตัวตรงขึ้น ดวงตาหรี่ลง พลังจิตปั่นป่วน ใช้หูทิพย์อย่างถึงขีดสุด
"ขอโทษด้วยนะ สือเซ่าเฟิงมันนิสัยแบบนี้ ฉันบอกแล้วว่าเธอคิดมากไป"
เสียงแหบพร่าของผู้อาวุโสแฝงความเสียใจ
"อืม ก็เด็กหนุ่มคนก่อนนั่นแหละดี สุภาพอ่อนน้อม ดีกว่าคนนี้เยอะ!"
อีกเสียงหนึ่งดังขึ้นว่า "ไปเถอะ!"
สิ้นเสียง เจียงเสี่ยวไป๋ได้ยินเสียงฝีเท้าจากไป
เจียงเสี่ยวไป๋ขมวดคิ้วเล็กน้อย ถอนหายใจเบา ๆ ก่อนจะสูดลมหายใจลึกแล้วพูดว่า "ที่รัก ฉันไม่ไหวแล้ว รอไปซื้อยามากินก่อนนะ..."
สิ้นเสียง หวังเชี่ยนเชี่ยนหน้าแดงก่ำ ถลึงตาใส่เจียงเสี่ยวไป๋ ริมฝีปากแดงขยับ เพียงแค่ตอบรับอือเบา ๆ
ด้านนอก ชายชราจากตระกูลสือคนหนึ่งขมวดคิ้วแล้วตรงเข้าไปในเรือนหลัก
เจียงเสี่ยวไป๋ถอนหายใจอย่างโล่งอก "ไปกันหมดแล้ว!"
พูดจบก็นอนลงข้าง ๆ หวังเชี่ยนเชี่ยนอย่างเงียบ ๆ
"อาจารย์เจียง คุณยายที่เจอวันนี้ท่าน..." หวังเชี่ยนเชี่ยนพูดแล้วหยุด