[Lc ก้าวเดียวก็เข้าไป
สิ่งแรกที่เจียงเสี่ยวไป๋สัมผัสได้คือความรู้สึกแบบเดียวกับเทือกเขาลาย่า
ลมหนาวพัดโชย สมองปลอดโปร่ง
หลังจากออกมา มองไปรอบ ๆ ก็ตะลึงงัน
ตอนนี้พวกเขาอยู่บนลานกว้างใหญ่
ลานนี้คล้ายกับของตำหนักหลบซ่อนโลก
แต่ที่ต่างคือพื้นที่นี่เป็นผลึกน้ำแข็งใสแวววาว มองทะลุไปยังเหวลึกเบื้องล่างได้อย่างชัดเจน
เหมือนสะพานกระจกในยุคปัจจุบัน
คนที่กลัวความสูงมายืนบนนี้ เกรงว่าคงหัวใจวายตายแน่
ส่วนอาคารที่อยู่ไกลออกไปล้วนเป็นสีน้ำแข็ง ตั้งเรียงรายลดหลั่น ดูราวกับงานศิลปะ
แน่นอนว่าสิ่งที่ดึงดูดสายตาที่สุดยังคงเป็นอาคารใหญ่โตไกลสุดลูกหูลูกตา
อาคารนั้นดูสูงมาก
เหนือตำหนักน้ำแข็งมีหมอกสีขาวลอยคลุ้ง ปกคลุมให้เห็นบ้างไม่เห็นบ้าง
ให้ความรู้สึกเหมือนวิมานสวรรค์
ระหว่างที่เขาตื่นตะลึง ก็สัมผัสได้ถึงหนอนน้ำแข็งในร่างกายที่เริ่มปั่นป่วน
ใช่แล้ว มันค่อย ๆ ตื่นตัวขึ้น
เห็นได้ชัดว่ามันชอบสภาพแวดล้อมที่นี่มาก
จีเฟิ่งซีและซานซานที่อยู่ข้าง ๆ ก็มีสีหน้าตกตะลึงไม่แพ้กัน
เห็นได้ชัดว่าพวกเธอเองก็เพิ่งมาที่ตำหนักน้ำแข็งเป็นครั้งแรก และเพิ่งเคยเห็นสถาปัตยกรรมแบบนี้
แต่หลังจากตื่นตะลึงไปแล้ว ทั้งคู่ก็รู้สึกหนาว
ตอนนั้นเอง เจียงเสี่ยวไป๋ก็จับมือของจีเฟิ่งซีและซานซาน ถ่ายทอดพลังในร่างกายให้
เช่นนี้ทั้งคู่จึงรู้สึกดีขึ้นบ้าง