"ท่านเจ้าตำหนัก ตอนนี้ท่านออกจากตำหนักน้ำแข็งไม่ได้นะเจ้าคะ!"
เมื่ออูชิงจู๋เดินมาถึงประตูตำหนักน้ำแข็ง ก็มีสตรีสองนางขวางทางนางไว้ สีหน้าแฝงความเคารพเอ่ยว่า "ตามกฎแล้ว ในช่วงเวลาที่ท่านกำลังจะสืบทอดตำแหน่งเจ้าตำหนัก ท่านต้องอยู่ที่นี่!"
"ข้าไปหาคน!"
อูชิงจู๋ขมวดคิ้วเอ่ย
"ขออภัยเจ้าตำหนักเจ้าคะ!"
ทั้งสองส่ายหน้า
อูชิงจู๋ยังอยากพูดอะไรอีก แต่ก็มีหญิงชราคนหนึ่งเดินเข้ามา นางคือผู้อาวุโสซี
"เจ้าตำหนัก ข้ารู้ว่าท่านอยากไปหาใคร ผ่านมาหลายวันขนาดนี้แล้ว อีกสองวันท่านยังรอไม่ไหวอีกหรือ?"
ใบหน้าของผู้อาวุโสซีแฝงรอยยิ้มอ่อนโยนเอ่ยว่า "มากับข้าเถิด ท่านเจ้าตำหนักคนก่อนมีแขกมาสองคน อยากให้ท่านเจ้าตำหนักไปพบ!"
"แขก?"
อูชิงจู๋รู้สึกฉงนเล็กน้อย สุดท้ายก็พยักหน้า ตามผู้อาวุโสซีกลับเข้าไปในตำหนักน้ำแข็งอีกครั้ง
ทว่าบนใบหน้ายังคงแฝงความอาวรณ์อันเข้มข้น
หากเจียงเสี่ยวไป๋ไม่มาที่นี่ก็แล้วไป
แต่เมื่อเขามาแล้ว จิตใจนั้นก็ร้อนรนจนรอคอยไม่ไหวอีกต่อไป
นางเดินตามผู้อาวุโสซีเข้ามาในห้องหนึ่ง
เมื่อเข้ามา อูชิงจู๋ก็พบว่าภายในห้อง นอกจากหญิงชราผมขาวโพลนผู้หนึ่งบนเตียงแล้ว ยังมีผู้อาวุโสอีกคนหนึ่งกับชายหนุ่มหน้าตาเย็นชาคนหนึ่งอยู่ข้าง ๆ
ผู้อาวุโสผู้นั้นมีใบหน้าเมตตา แต่กลับเป็นคนแปลกหน้า
ส่วนชายหนุ่มนั้นมีใบหน้าเย็นชา แฝงความเฉยเมย
"ชิงจู๋ มา!"
หญิงชราผมขาวโพลนบนเตียงโบกมือเรียกอูชิงจู๋
"อาจารย์!"
อูชิงจู๋เดินเข้าไปแล้วเอ่ยเสียงเบา
ใช่แล้ว หญิงชราผมขาวโพลนบนเตียงคือเจ้าตำหนักรุ่นก่อน
นางได้คารวะหญิงชราเป็นอาจารย์แล้ว