เสียงนั้นเพิ่งจางหายไป ร่างอร่ามสวยงามหนึ่งก็วิ่งกรูขึ้นมา
ไม่ใช่ใครอื่น หมี่นานั่นเอง
พอขึ้นมาถึง เธอก็รีบดึงตัวเคทีมาซ่อนไว้ข้างหลังทันที แล้วดวงตาสีทองสวยงามนั้นก็มองไปยังทิศทางของเจียงเสี่ยวไป๋เต็มไปด้วยความขยะแขยง
"คุณจะเอาตระกูลบัคส์ขึ้นไปลอยอยู่ปลายลมฟ้าอากาศแบบนี้ จนกว่าจะพอใจใช่ไหม"
"น้องสาว……"
เห็นหมี่นา เจียงเสี่ยวไป๋แปลกใจเล็กน้อย แล้วยิ้มมุมปากว่า "ฉันไม่รู้ว่าเธอพูดถึงอะไร!"
"งั้นเหรอ?"
หมี่นาได้ฟังดังนั้น ดวงตายิ่งขยะแขยงหนักขึ้นไปอีก
ช่วงพักเรียน เธอตั้งใจจะไปคุยกับเคทีต่อ แต่พอมาถึงห้องเรียนอีกห้องกลับพบว่าไม่มีใครอยู่เลย
ได้สืบถามแล้วจึงรู้ว่ากำลังวิ่งรอบลานกว้าง เธอจึงเดินมาแอบดู
แต่พอมาถึงกลับเห็นเจียงเสี่ยวไป๋กับเคทียืนอยู่ด้วยกัน
ที่แย่ที่สุดคือ ไอ้ตัวดีนี่ ยังกุมมือของเคทีอยู่อีก
เธอไม่คิดเลยว่าพี่ชายของตัวเองจะน่ารังเกียจได้ถึงขั้นนี้
ตอนนี้เธอก็ขี้เกียจจะตอบโต้อะไร เพราะพูดเพิ่มอีกแม้แต่ประโยคเดียว เธอรู้สึกเหมือนจะอ้วกออกมาเป็นคำ ๆ แล้ว
เธอหันกลับไปมองเคที "คุณเคที ไปกับฉันเถอะ มีฉันอยู่ พี่ชายฉันจะกลั่นแกล้งคุณไม่ได้เด็ดขาด!"
พูดจบก็จะลากเคทีออกไปจากที่นี้ แต่ครั้งนี้เคทีกลับไม่ยอมตามไป แถมยังเอ่ยเสียงเบาว่า "คุณหมี่นา ขอบคุณนะที่ห่วงใย ฉัน……ไม่เป็นไรจริง ๆ!"
พูดพร้อมกับแลบสายตามองเจียงเสี่ยวไป๋หนึ่งครั้ง "พี่ชายของเธอเนี่ยนะ……เขาก็ดีนี่!"
พอพูดจบ แก้มนั้นก็ยังแลบความไม่เป็นธรรมชาติผ่านออกมาเล็กน้อย