“โอ้? ต่ำกว่าหนึ่งขั้นก็ยังทำได้ใช่ไหม”
ได้ยินคำของเจียงเสี่ยวไป๋ ชายชราตกใจขึ้นอีกครั้ง
ความจริงแล้วที่เจียงเสี่ยวไป๋ใช้พลังในระดับที่สูงกว่านี้ได้ ก็ทำให้เขาตื่นตะลึงมากแล้ว
แต่การใช้พลังขั้นสูงแบบนั้นกับแบบต่ำกว่าหนึ่งขั้น แม้จะมีหลักการคล้ายกัน แต่อันหนึ่งคือการแยก อีกอันคือการรวม
จึงนับเป็นสองแนวคิดที่ต่างกัน
เจียงเสี่ยวไป๋ทำได้จริงหรือ?
ขณะที่เขายังฉงนอยู่ เจียงเสี่ยวไป๋ครุ่นคิดสักครู่แล้วเงยหน้าขึ้นพูดว่า “ครูลองเขียนอักขระมนต์ของธาตุลม ไฟ น้ำแข็ง และสายฟ้อน ทั้งสี่ธาตุได้ไหมครับ?”
“น้ำแข็ง?”
ชายชราขมวดคิ้วขึ้น
“อ่อ จริง ๆ ผมไม่เข้าใจเรื่องธาตุน้ำหรอก เพราะมันก็แค่ไฟแปรเป็นน้ำแข็ง!”
เจียงเสี่ยวไป๋อธิบายสั้น ๆ เพียงประโยคเดียว
ตามความทรงจำที่ดูดกลืนมา
ตัวจริงอย่างหมี่เอินบัคส์นั้น ใช้พลังฝีมือในด้านธาตุลมเป็นหลักมากกว่า
ดังนั้นการพูดเรื่องน้ำแข็งก็ไม่ใช่เรื่องอะไร
ชายชรามองเจียงเสี่ยวไป๋อีกครั้งด้วยความประหลาดใจ สีหน้าแสดงความชื่นชมเล็กน้อย แล้วหันหลังไปเขียนลงกระดานดำ
ไม่ช้าอักขระมนต์สี่ตัวก็ปรากฏเรียงรายอยู่บนนั้น
“ขอบคุณครับ!”
เจียงเสี่ยวไป๋มองดูแล้วพูดว่า “จริง ๆ แล้วไม่ว่าจะเป็นการใช้ขั้นสูงเมื่อกี้ หรือแบบต่ำกว่าหนึ่งขั้นตอนนี้ ยังมีธาตุแกนกลางอีกหนึ่งอย่าง นั่นคือ ลำดับ!”
“ลำดับนี้แหละที่ทำหน้าที่นำมาตลอด การใช้พลังวิญญาณกลับเป็นเรื่องรอง!”
“พูดง่าย ๆ ก็คือ จัดเรียงธาตุให้เป็นระเบียบ!”