"พี่ชาย ไปที่ห้องอาหารด้วยกันสิ คุณพ่อกับคุณแม่กำลังรออยู่!"
หมี่นามองไปยังทิศทางของเจียงเสี่ยวไป๋ เสียงเย็นชาไร้อารมณ์
"โถ ผมกำลังตั้งใจเรียนอยู่นะเนี่ย ไม่ไปละกัน!"
เจียงเสี่ยวไป๋มองหมี่นาด้วยรอยยิ้มเต็มหน้า "งั้นช่วยบอกคุณพ่อกับคุณแม่หน่อยนะ!"
พูดจบ สายตาก็หลับกลับไปที่หนังสือ พลิกอ่านต่อไปเรื่อย ๆ
ทีละหน้า ทีละหน้า หมี่นามองแล้วโกรธจนตัวสั่น สุดท้ายก็กลั้นไม่ไหว "พี่ชาย คุณไม่รู้สึกขี้แพ้อะไรหน่อยเหรอ?"
ว่าแล้วมืองามทั้งสองก็กำแน่น เสียงแฝงการเยาะเย้ย "ถึงเวลาแบบนี้ คุณนั่งอ่านหนังสืออยู่เนี่ยนะ?"
"เฮอะ แสดงให้ใครดูล่ะ?"
"เฮ้อ!"
เจียงเสี่ยวไป๋ถอนหายใจ แต่แววตากลับมีรอยยิ้ม "น้องสาวที่รักของผมนี่ นายไม่รู้จักพี่ชายคนนี้จริง ๆ ตอนนี้พี่ชายชอบเรียนมากเลยนะ!"
"พอสายตาผมหลับลงไปบนหนังสือปุ๊บ มันก็เหมือนติดกาว เหลือบไปไหนไม่ได้เลย!"
"เหม็น..."
หมี่นาปิดหน้าอก ทำท่าคลื่นไส้ สุดท้ายก็ขบฟันแน่น "ข้ออ้างต่ำต้อยขนาดนั้น แปลว่าคุณกลัวแล้วสินะ!"
"ผมกลัว?"
เจียงเสี่ยวไป๋ขมวดคิ้วยกขึ้น ปิดหนังสือวางไว้ด้านข้าง "ได้ งั้นผมไปด้วยก็ได้!"
พูดจบ เขาก็ลุกขึ้นยืน
หมี่นาจ้องมองเจียงเสี่ยวไป๋อย่างเย็นชาอีกครั้ง แล้วเดินนำไปข้างหน้าทันที ทั้งยังเดินเร็วซะอีก
ชัดเจนว่าไม่อยากพูดกับเจียงเสี่ยวไป๋แม้แต่คำเดียว
ส่วนเจียงเสี่ยวไป๋ก็ไม่รีบร้อน ค่อย ๆ เดินตามหลังไปอย่างสบายอารมณ์