"หยุนเอ๋อ เธอไม่เป็นไรใช่ไหม!"
หยวนอ้าวซานมองชายชราที่ล้มลง แล้วหันไปมองหยวนหยุน
"ตาคะ หนูไม่เป็นไร!"
หยวนหยุนส่ายหน้า แล้วเดินเข้าไปพยุงหยวนอ้าวซาน
เธอไม่เป็นไร แต่ตาของเธอกลับบาดเจ็บ
และถ้าไม่ใช่เพราะตาของเธอช่วยกันไว้เมื่อครู่ คนที่บาดเจ็บคงเป็นเธอ
หยวนอ้าวซานได้ยินคำพูดของหยวนหยุน รอยยิ้มก็ปรากฏบนใบหน้า
เขานานแล้วที่ไม่เคยได้ยินหยวนหยุนเรียกเขาว่าตา
เจียงเสี่ยวไป๋เห็นภาพนี้ รอยยิ้มก็ปรากฏบนใบหน้าเช่นกัน
ดีจัง
อาการบาดเจ็บของหยวนอ้าวซานครั้งนี้ ไม่ได้ไร้ประโยชน์
ในเวลานี้ ผู้คนที่อยู่ในที่เกิดเหตุก็เริ่มตั้งสติได้
"พวกแก...พวกแกกล้าฆ่าพ่อของข้า!"
ชายวัยกลางคนคนนั้น ซึ่งก็คือหัวหน้าตระกูลหยวนคนปัจจุบัน ใบหน้าเต็มไปด้วยความดุร้าย
เมื่อครู่เขาคิดไว้แล้วว่าหยวนหยุนลงมือ จะต้องมีผู้อาวุโสออกมาขัดขวาง แต่ไม่คิดว่าไม่มีใครขยับ
จุดนี้เกินความคาดหมาย
และเมื่อเขารู้สึกตัว พ่อของเขาก็ตายไปแล้ว
ด้วยความโกรธ เขาลงมือทันที พุ่งฝ่ามือที่เต็มไปด้วยเจตนาฆ่าไปทางหยวนอ้าวซานและหยวนหยุน
ฝีมือของหยวนหยุนธรรมดา
หยวนอ้าวซานบาดเจ็บ
ขอแค่เขารวดเร็ว...
แต่ยังไม่ทันที่เขาจะเข้าใกล้ เสียงดังสนั่นก็ดังขึ้น ร่างแยกหนึ่งปรากฏขึ้น แสงกระบี่ขนาดมหึมาพุ่งทะลุผ่าน ร่างกายของเขาถูกแทงทะลุ
ภาพนี้ทำให้ทุกคนที่อยู่ตรงนั้นตะลึงงันไปพร้อมกัน
แต่ร่างแยกนั้นยังไม่จบ หลังจากเตะชายวัยกลางคนคนนั้นกระเด็นออกไปแล้ว กระบี่ยักษ์นั้นก็สั่นสะเทือน แล้วฟันไปทางหยวนจิ้นอีกครั้ง
จี้เทียนเห็นภาพนี้ ขมวดคิ้ว ก้าวออกไปหนึ่งก้าว เตรียมจะขัดขวาง