"ไอ้หนูเอ๊ย เจ้า..."
จังหวะที่เจ้าวิญญาณปีศาจกำลังจะได้ระเบิดคำหยาบออกมา เสียงของเจียงเสี่ยวไป๋ก็ดังขึ้นมาเสียก่อน: "อย่าเพิ่งโกรธเลย ฉันยังมีวิธีอื่นอีก!"
"ยังไง? แกจะมีอะไรที่คมกริบยิ่งกว่าจิตวิญญาณดาบสวรรค์อีกเรอะ?"
เจ้าวิญญาณปีศาจฟังแล้วทำหน้าอยากจะเชื่อไม่ลง
จิตวิญญาณดาบสวรรค์ มันคือระดับสุดยอดแล้วจริง ๆ
จะทำลายอุปสรรคนี่ได้ มันไม่ใช่ไม่ได้หรอก แต่ว่ายากสุดขีด!
มันไม่เชื่อว่าเจ้าหนุ่มชนเผ่าป่าดงตรงหน้าจะทำได้
"มีสิ!"
พูดจบ ตอนที่เจียงเสี่ยวไป๋ยกมือขึ้นมา ลำแสงกระบี่ก็พลุ่งพล่านออกมาอีกครั้ง
เจ้าวิญญาณปีศาจจ้องมองเจียงเสี่ยวไป๋ด้วยสายตาเย็นชา
แต่ไม่นาน สายตาของมันก็เริ่มเปลี่ยนไป เห็นได้ว่าลำแสงกระบี่นั่นเกิดการเปลี่ยนสีสันไปต่าง ๆ นานา
ทุกครั้งที่ซ้อนทับขึ้นมาอีกชั้น พลังนั้นก็ยิ่งทำให้คนขนลุกไปอีกหนึ่งส่วน
พอซ้อนทับถึงแปดชั้น แม้แต่สายตาของเจ้าวิญญาณปีศาจก็เริ่มเปลี่ยนไป สุดท้ายก็จ้องไปที่เจียงเสี่ยวไป๋แล้วพูดว่า "แก... นี่มันต้นธาตุไฟงั้นเรอะ?"
"ถูกต้อง!"
เจียงเสี่ยวไป๋รับคำไปหนึ่งประโยคแล้ว เหมือนนึกอะไรขึ้นมาได้ ก็เงยหน้ามองเจ้าวิญญาณปีศาจแล้วพูดว่า "อ้อ ใช่แล้ว ยาที่แกกินไปเมื่อคราวก่อนน่ะ ฉันรวมต้นธาตุไฟไว้สิบชนิดในนั้นด้วย!"
"อันนี้... ก็นับว่าเป็นลูกชิ้นเผ็ดสูตรพิเศษที่ทำเพื่อแกโดยเฉพาะเลยแหละ!"
เสียงเพิ่งจะจบลง สีหน้าของเจ้าวิญญาณปีศาจก็เปลี่ยนไป มันอ้าปาก แล้วยื่นเล็บลงไปควักคอตัวเอง
ควักไปพลาง ก็แห้งผายไปพลาง
"เลิกควักได้แล้ว!"
เสียงของเจียงเสี่ยวไป๋ดังขึ้น: "ยาของฉันใช้สมุนไพรที่พิเศษมาก กลืนลงไปแล้วแทบจะเอาออกไม่ได้อีก! นอกจาก... ฉันจะลงมือเอง!"