"ใคร? กล้าดีกล้าทำมาหาเรื่องถึงในมหาวิหารศักดิ์สิทธิ์เนี่ยหรือ?"
เสียงเก่าแก่ภายใต้แสงประทับอันกว้างใหญ่ที่สาดส่องออกมาอย่างจ้าจ้า มันดันฝ่ามือมหึมานั้นกระเด็นกลับไปได้อย่างไม่น่าเชื่อ
"ตายซะ!"
อีกฝั่งหนึ่ง เจ้าชุดดำส่งเสียงออกมาด้วยความหงุดหงิดเล็กน้อย ยกมือขึ้นกำแน่น พลังวิญญาณอันน่ากลัวรอบบริเวณนั้นพลันปะทุกลับมาดั่งคลื่นยักษ์สึนามิ
ส่วนร่างที่ปรากฏตัวอยู่ด้านหลังส่งเสียงเย็นชา พลางปลดปล่อยพลังที่ไม่เบาหนาออกมาสกัดไว้เช่นกัน
ครืน! ท่ามกลางแรงปะทะที่ถาโถม ตำแหน่งที่เจียงเสี่ยวไป๋ยืนอยู่พอดีเป็นขอบคลื่น ลมแรงโหมกระหน่ำจนเสื้อคลุมของเขาพลิ้วสะบัดเป็นจังหวะ
แต่เขาก็ยังคงนั่งนิ่งมั่นคงอยู่ที่เดิม คิ้วกระตุกเล็กน้อย สีหน้าแฝงไปด้วยรอยยิ้มเยาะ
"แหมๆ ใกล้ขนาดนี้ ได้ดูหนังใหญ่เต็มๆ เลยนะ!"
เสียงของแมวเก้าหางเบาลงมาก: "สองคนนั้นนี่ถ้าไม่เล่นฉากนี้ก็คงไม่ได้สินะ!"
"ใช่แล้ว เราแค่ดูก็พอ..."
เจียงเสี่ยวไป๋ยิ้มตอบกลับอย่างอารมณ์ดี
เหตุผลที่เขามั่นใจว่าจะต้องมีฉากนี้เกิดขึ้น ก็ง่ายนิดเดียว เพราะเขายังมีชีวิตอยู่
ถ้าคนที่อยากให้เขาตายยังไม่ลงมืออะไรสักอย่างล่ะก็ คงจะดูน่าสงสัยเกินไปแล้ว
ยี่สิบนาทีต่อมา
พร้อมกับเสียงระเบิดดังสนั่นหวั่นไหว
สองร่างที่ปะทะกันอยู่ตรงหน้าเจียงเสี่ยวไป๋ก็แยกออกจากกัน
ในขณะเดียวกัน ด้านนอกก็เห็นเงาร่างมากมายพุ่งทะยานเข้ามา เห็นทีคงจะสังเกตเห็นความผิดปกติตรงนี้แล้ว
ชายชุดดำดูโกรธจัด เห็นได้ชัด ยกมือขวาขึ้น สุดท้ายก็วางลง ร่างถอยร่น แล้วก็หายไปจากจุดนั้นทันที