"เจ้าสถาบัน!"
เฉาเหอโค้งคำนับด้วยความเคารพแล้วเดินขึ้นไป
หลังจากตรวจเติ้งกว้านและเติ้งฉุนเสร็จ เขาก็ทำหน้าประหลาดใจ "แปลกจริง!"
"ว่าไง!"
หานจื่อเจี่ยนมองไปที่เฉาเหอ
"พวกเขาสองคนไม่ได้ตายทันที!"
"หมายความว่าไง หรือว่าตายตั้งแต่เมื่อวานแล้ว?"
หานจื่อเจี่ยนทำหน้าตกใจ
"เอ่อ..."
เฉาเหอได้ยินคำพูดของหานจื่อเจี่ยนก็อึ้งไปชั่วขณะ กระแอมไอแห้ง ๆ แล้วก็จำใจพูดว่า "ใช่ ฟังดูเหลือเชื่อไปหน่อย แต่มันเป็นอย่างนั้นจริง ๆ!"
"แล้วเกิดจากอะไรล่ะ?" หานจื่อเจี่ยนถามอีกครั้ง
"คือ..."
เฉาเหอเก้อเขิน หน้าแดงก่ำ สุดท้ายก็เดาว่า "อาจเป็นเพราะคนตายแล้ว แต่คลื่นสมองยังทำงานอยู่!"
"มีเหตุผล!"
หานจื่อเจี่ยนครุ่นคิด แล้วหันไปหาเยียนซือหาน "ผู้อาวุโสเยียน ดูท่าพวกเขาสองคนจะตายตั้งแต่เมื่อวานแล้ว นี่มันเป็นเรื่องเข้าใจผิดนี่นา!"
เยียนซือหานชะงักไป แต่ก็เข้าใจได้ในทันที ครุ่นคิดเล็กน้อยแล้วพูดว่า "อย่างนี้ก็หมายความว่า เมื่อวานฉันจำได้ว่าพวกเขาสองคนมีท่าทางประหลาด ๆ ที่แท้ก็ตายตั้งแต่เมื่อวานแล้วนี่เอง มิน่าล่ะ!"
พูดพลางมองไปที่เจียงเสี่ยวไป๋ "งั้นเรื่องนี้ก็ไม่เกี่ยวกับเจ้าแล้ว!"
สิ้นเสียงคนด้านล่างก็มองหน้ากัน
หรือจะเรียกว่าอึ้งไปทั้งนั้น
ข้ออ้างขอไปทีแบบนี้ก็ได้ด้วยเหรอ?
ยอดไปเลย!
แต่ใคร ๆ ก็รู้ความจริงอยู่อย่างหนึ่ง
ปล่อยแหลก!
ปล่อยสุด ๆ!