การปรากฏตัวของชายชราทำให้สีหน้าของทุกคนในที่นั้นเปลี่ยนไปโดยไม่ได้นัดหมาย
เติ้งฉุน ผู้อาวุโสผู้ดูแลของศาลายุทธ์
และก็เป็นปู่ของเติ้งกว้านนั่นเอง
เมื่อเติ้งฉุนปรากฏตัว สายตาก็จับจ้องไปที่ร่างของเติ้งกว้านซึ่งนอนอยู่บนพื้น สีหน้าเปลี่ยนไปเล็กน้อยก่อนจะเข้าไปพยุงขึ้นมา
เมื่อสัมผัสได้ว่าเติ้งกว้านไร้ซึ่งสัญญาณชีวิต ก็ชะงักไปครู่หนึ่ง มือขวายกขึ้นกดลงบนหน้าอกของเติ้งกว้าน
"อย่าเสียแรงเปล่าเลย!"
เสียงเรียบๆ ดังขึ้นในตอนนั้น "ต่อให้ตอนนี้ท่านไปตามคนที่ฝีมือดีที่สุดจากศาลาแพทย์มาก็ไร้ประโยชน์!"
เติ้งฉุนเงยหน้าขึ้น สายตาจ้องเขม็งไปที่เจียงเสี่ยวไป๋ทันที ดวงตาเต็มไปด้วยความแค้น "เจ้าฆ่าเหรอ?"
"ใช่!"
เจียงเสี่ยวไป๋พยักหน้าเล็กน้อย
สีหน้าของเติ้งฉุนเครียดลง "โหดเหี้ยมนัก ลงมือสังหารถึงเพียงนี้!"
เจียงเสี่ยวไป๋ก้าวหลบไปหนึ่งก้าว ชี้ไปที่ถังหยางซึ่งอยู่ข้างๆ ใบหน้ายังคงซีดเซียวเล็กน้อย "เรื่องมันเป็นมายังไง ท่านไม่รู้หรือ?"
พูดจบก็ทำหน้าดุดัน "ในฐานะผู้ดูแล กลับไม่ทำหน้าที่ของตัวเองในศาลายุทธ์ ใช้อำนาจในทางที่ผิดเพื่อหลานชายตัวเอง!"
"แถมยังออกโรงช่วยเหลือ ส่งเสริมคนชั่ว!"
"ตอนนี้เห็นหรือยัง?"
เจียงเสี่ยวไป๋มองเติ้งฉุนอย่างเย็นชา "ท่านไม่สั่งสอนเอง ก็ย่อมต้องมีคนสั่งสอนให้รู้จักเป็นคน! ข้าเชื่อว่าชาติหน้าเขาจะดีกว่านี้!"
การหักมือหักขาของหมอโบราณ
มันต่างอะไรกับการเอาชีวิตคน?
"ไอ้เด็กนี่ แกสมควรตาย!"
เติ้งฉุนเห็นถังหยางก็เข้าใจอะไรบางอย่าง วางเติ้งกว้านลง แล้วค่อยๆ ลุกขึ้นยืน กำลังภายในอันน่าตกใจเริ่มพวยพุ่ง