"ดูท่าขาแกคงต้องพักสักสองวันแล้ว!"
ในที่พักของถังหยาง เจียงเสี่ยวไป๋มองดูสภาพของถังหยางแล้วเอ่ยขึ้น
ยังดีที่ไม่หนักมาก
ไม่งั้นแค่นอนพักเฉย ๆ คงไม่หาย
"ไม่ใช่เรื่องใหญ่ ขอแค่มือข้าไม่เป็นไรก็พอ!"
ถังหยางยิ้ม ก่อนมองเจียงเสี่ยวไป๋ "คราวนี้ต้องขอบใจจอมมารมาก!"
หากคราวนี้เจียงเสี่ยวไป๋ไม่อยู่ ผลลัพธ์สุดท้ายคงนึกภาพออก
มือเขาต้องพิการแน่ แล้ววิชาของตระกูลก็คงรักษาไว้ไม่ได้
"เพื่อนกันน่ะ!" เจียงเสี่ยวไป๋พูดสั้น ๆ สี่คำ
ถังหยางฟังแล้วอบอุ่นในใจ สูดลมหายใจเข้าปอดลึก "เชื่อว่าคราวนี้ฝั่งเก๋อวู่คงเงียบไปนาน!"
"ใช่ หลังจากเรื่องนี้ ฝั่งเก๋อวู่ก็ต้องเงียบไปพักใหญ่ ไม่กล้าก่อเรื่องง่าย ๆ แล้ว!"
เหมยฉางอวี่พูดเสริม
"ฮ่าๆ ไม่ว่ายังไงก็สะใจมาก!"
ถังหยางนึกย้อนถึงเรื่องที่เพิ่งเกิด รู้สึกสมใจอย่างยิ่ง
ฆ่าเติ้งกว้านและเติ้งฉุน
สุดท้ายก็กลับมาได้โดยไม่เป็นอะไร
มีแต่จอมมารนี่แหละที่กล้าได้ถึงขนาดนี้
แต่...
พอคิดถึงตรงนี้ ถังหยางอดมองเจียงเสี่ยวไป๋ด้วยความสงสัยไม่ได้ "แต่ว่าทำไมพวกนั้นถึงช่วยพูดให้แก?"
เรื่องนี้จนถึงตอนนี้เขาก็ยังคิดไม่ตก
"คงเป็นเพราะหน้าตาของเฒ่าหานกระมัง!"
เจียงเสี่ยวไป๋เอ่ย "ข้าฆ่าคนไปหลายคนในวิทยาลัยพลังเหนือธรรมชาติแล้ว!"
"หา?"
ถังหยางและเหมยฉางอวี่อึ้งไปพร้อมกัน
กฎของวิทยาลัยพลังเหนือธรรมชาติก็ไม่ได้ด้อยไปกว่าสำนักหลู่