"ท่านปู่!"
น้ำเสียงของมู่ฟานสั่นเครือ "ข้าไม่กล้าอีกแล้ว ท่านอย่าไล่ข้าไปเลยนะขอรับ"
มู่หลินไม่ได้พูดอะไร เพียงโบกมือ
มู่ฟานเต็มไปด้วยความไม่ยอม สุดท้ายเหลือบมองเจียงเสี่ยวไป๋และมู่เคอด้วยความแค้น แล้วเดินออกไปพร้อมผู้อาวุโสสองคน
คนในที่นั้นเห็นเหตุการณ์ก็พากันส่ายหน้า
ก่อนหน้านี้ไม่ค่อยเข้าใจ
ตอนนี้พวกเขาเข้าใจคำกล่าวหนึ่งแล้ว
คนน่าสงสาร ย่อมมีจุดที่น่าชัง
ตอนนี้ดูน่าสงสาร แต่เมื่อนึกถึงสิ่งที่ทำไว้เบื้องหลัง ก็มีแต่ความชังจริง ๆ
ไม่ควรค่าแก่การเห็นใจ
เจียงเสี่ยวไป๋ก็ทำสายตาให้ราบเรียบขึ้นเล็กน้อย แล้วมองไปทางเซียวชีเย่
เซียวชีเย่สังเกตเห็นสายตาของเจียงเสี่ยวไป๋ ทำท่า "ข้าเข้าใจ" แล้วลุกขึ้นพูดว่า "ข้าไปเข้าห้องน้ำหน่อย!"
พูดจบก็เดินออกไป
ความหมายของเจียงเสี่ยวไป๋เรียบง่ายมาก ไม่เหลือชีวิตไว้
เซียวชีเย่ในฐานะมือสังหาร แม้จะเป็นงานอดิเรก แต่ความหมายของเขา อีกฝ่ายน่าจะเข้าใจ
แต่เมื่อห้องโถงกลับมาเงียบอีกครั้ง เจียงเสี่ยวไป๋ที่ลงมาจากด้านบนก็กลับนั่งที่เดิม
ตอนนั้นเอง เสียงแตรรถ "ตี๊ดตี๊ด" ก็ดังขึ้น
ไม่นาน ก็เห็นไป๋ซูหรานเดินนำเข้ามา
ด้านหลังเขามีคนตามมาห้าคน
ผู้อาวุโสตระกูลไป๋สองคน และคนถูกมัดอีกสามคน
ชายชราคนหนึ่ง ชายกลางคนสองคน
เจียงเสี่ยวไป๋เห็นทั้งสามก็หรี่ตาลงเล็กน้อย
บังเอิญยิ่งนัก
ชายชราและชายสองคนนี้ ล้วนเคยพบกันที่กลุ่มหนอนพิษของแม้ว
ตอนนี้ใบหน้าของทั้งสามยังเต็มไปด้วยความโกรธ
ตอนนั้นเอง เสียงของชายชราก็ดังขึ้น "พวกเจ้าเป็นใครกันแน่ มัดพวกเรามาถือเป็นการกักขังหน่วงเหนี่ยวโดยผิดกฎหมาย ข้าจะแจ้งตำรวจจับพวกเจ้า!"