"ฝีมือไม่เบานี่!"
ชายหนุ่มมองเจียงเสี่ยวไป๋ สีหน้าเต็มไปด้วยความประหลาดใจ
"ก็พอใช้..."
เจียงเสี่ยวไป๋ยิ้มกว้าง
ชั่วพริบตาถัดมา คนที่อยู่ตรงนั้นพากันตกตะลึง
เห็นเจียงเสี่ยวไป๋ลงมือบ้าง ระลอกพายุรุนแรงปั่นป่วนขึ้นอีกครั้ง
พลานุภาพกวาดเกลี้ยง คลื่นพลังซัดสาดซ่า ชายหนุ่มยกมือป้อง แต่ทันทีที่สัมผัสหมัดของเจียงเสี่ยวไป๋ สีหน้าเปลี่ยนไปทันที ร่างถอยกรูดออกไปสามก้าว
"ไม่เลว เจ้าเป็นคนแรกที่รับพลัง 9.2 ส่วนของข้าได้อย่างสบายๆ!"
เจียงเสี่ยวไป๋มองชายหนุ่ม เปลวไฟสีทองในดวงตาพลิ้วไหว เอ่ยอย่างเย็นชาว่า "ดูออกว่าเจ้ายังไม่ยอม อยากออกไปสู้กันข้างนอกไหม?"
"วัดกันให้รู้ดำรู้แดง!"
ท้ายประโยค น้ำเสียงเจียงเสี่ยวไป๋เยียบเย็น "ถ้าไม่กล้า หลังจากนี้ก็อย่ามาเสือกต่อหน้าข้า!"
ใช่แล้ว ตอนเข้ามาก็ 'ใครฆ่าคนรับใช้ข้า รายงานตัวมาเลย'
ทำไมถึงอวดดีเบอร์นั้น?
เขาบอกแค่ว่าข้าเอง หมอนี่ออกหมัดทันที
คิดว่าตัวเองแน่มาก?
ขอโทษนะ จะเป็นใครก็ตาม ในสายตาเขาไม่มีทางเป็นต่อ
สิ้นเสียงเจียงเสี่ยวไป๋ ทุกคนอึ้งกริ่ง
ในใจพากันอุทานว่า 'โคตรเท่!'
อิ่นเช่ากลืนน้ำลายอึกหนึ่ง
จอมมารก็คือจอมมาร
ไร้เทียมทาน!
ไร้เทียมทาน! เหนือชั้นจริงๆ!
เจียงเสี่ยวไป๋ไม่เพียงต้านการโจมตีของอีกฝ่าย ยังซัดอีกฝ่ายถอยไปสามก้าว
ใครอ่อนใครแกร่ง เห็นปุ๊บรู้ปั๊บ
ชายหนุ่มมองเจียงเสี่ยวไป๋ สุดท้ายพยักหน้า "ได้!"
"ไป!"
เจียงเสี่ยวไป๋ไม่อยากเสวนามากความ มุ่งหน้าไปข้างนอก