“ถูกคนของเผ่าหนอนพิษควบคุม หมายความว่ายังไง?”
คำพูดของเจียงเสี่ยวไป๋หล่นลง ผู้คนในที่นั้นจำนวนไม่น้อยตกตะลึงไปพร้อมกัน แต่ก็มีบางส่วนที่สีหน้าเปลี่ยนไปเช่นกัน
ตอนนี้เซียวฮั่นไม่เอ่ยอะไรอีก เป็นคนแรกลุกขึ้นยืน แล้วเดินลงไปเงียบ ๆ
เขารู้ความสามารถของเจียงเสี่ยวไป๋
หลบก็ไร้ประโยชน์!
และนี่คือโอกาสหนึ่งสำหรับคนที่ถูกหนอนพิษ เป็นโอกาสที่จะขจัดหนอนพิษออกไปได้
จากการนำร่องของเซียวฮั่น ผู้คนในนั้นต่างมองหน้ากันไปมา แล้วก็มีคนเดินลงมาอีก
และจำนวนนี้ยังเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ
เมื่อมีถึงสิบกว่าคน เสียงของเจียงเสี่ยวไป๋ก็ดังขึ้น: “ยังมีอีกไหม? อย่าบังคับให้ฉันต้องไปลากพวกแกออกมา ถ้าฉันลงมือ ฉันจะไม่ปรานี!”
เสียงหล่นลง ไม่มีใครขยับอีก
เจียงเสี่ยวไป๋แววตาเย็นวาบ จู่ ๆ ก็ขยับตัว พุ่งเข้าใส่ชายวัยกลางคนคนหนึ่งของตระกูลมู่
ชายวัยกลางคนนั้นสีหน้าเปลี่ยนไป ลงมือตอบโต้ทันที
แต่เจียงเสี่ยวไป๋เร็วกว่า ภายใต้ความเหี้ยมเกรียม มือขวากระชากเข้าที่คอของคนผู้นั้น ออกแรงบีบจนแหลก
กร๊าบ!
ชายวัยกลางคนนั้นแม้แต่คำพูดยังไม่ทันได้เอ่ย ก็สิ้นใจตายคาที่ทันที
มู่ฟานตะลึงไปชั่วขณะแล้วพูดว่า: “พ่อ!”
พูดพลางกวาดตามองเจียงเสี่ยวไป๋ด้วยความโกรธแค้น: “แกฆ่าพ่อฉันงั้นเหรอ?”
มู่หลินก็ตะลึงไปเช่นกัน ลุกขึ้นยืน แววตาจ้องมองเจียงเสี่ยวไป๋ด้วยความโกรธไม่ต่างกัน
“ฉันบอกแล้วว่า ถ้าไม่ลงมา ฉันจะไม่ปรานี!”
เสียงของเจียงเสี่ยวไป๋เยือกเย็น จากนั้นก็กวาดตามองมู่หลินที่โกรธเหมือนกัน: “เดี๋ยวฉันจะให้คำอธิบายกับคุณ!”