ตอนนี้ ณ หอคลังสมุนไพร
ข้างสระน้ำเย็น เจียงเสี่ยวไป๋ยืนอยู่ตรงนั้น
ได้ยินเสียงดังจี่ ๆ เป็นระยะ
เห็นไอขาวลอยออกจากตัวเขาตลอดเวลา
ที่จริงเป็นเพราะเมื่อก่อนไอน้ำควบแน่น เสื้อผ้าของเขาเลยเปียกชุ่ม พอตอนนี้คลายออกแล้ว ทั้งตัวก็เหมือนเพิ่งขึ้นจากน้ำ
สิ่งที่เขากำลังทำก็คือระเหยไอน้ำที่จับตัวเป็นน้ำแข็งบนตัวออกไป
พอทั้งตัวแห้งสนิทแล้ว
เจียงเสี่ยวไป๋ก็เหลือบมองสระน้ำนมวิญญาณน้ำแข็งอีกครั้ง ในใจก็อดทึ่งอีกครั้งไม่ได้
ของสิ่งนี้รุนแรงเกินไปแล้ว
ต่อให้เป็นเขา ก็กลืนทีเดียวมากไม่ได้
แต่เขากลืนไปหนึ่งหยด
งั้นตอนนี้...
เขาลองรวบรวมสมาธิดู ไม่นานก็มีของเหลวหนึ่งหยดลอยอยู่กลางฝ่ามือ
พลังแห่งอนารยชนนี่มหัศจรรย์จริง ๆ
ถึงขนาดที่เจียงเสี่ยวไป๋เองก็อดชมไม่ได้ในตอนนี้
แล้วเขาก็ดึงสติกลับมา มองไปที่กล่องหยกหลายใบที่ลอยอยู่เหนือสระน้ำแข็ง
สมุนไพรที่ราชันย์ยาเก็บไว้ที่นี่ คงจะพิเศษกว่าใช่ไหม?
คิดได้ดังนั้น เขาก็ใช้พลังวิญญาณขับเคลื่อน ลองคว้ามาดูสักใบ
แต่พลังวิญญาณของเขาพุ่งออกไป กลับถูกนมวิญญาณน้ำแข็งนั้นผนึกไว้โดยตรง
แรงปะทะเพียงชั่วพริบตาทำให้พลังวิญญาณของเขาปั่นป่วนเล็กน้อย
รุนแรงเกินไปจริง ๆ!
เจียงเสี่ยวไป๋ทึ่งอีกครั้ง นี่คงเป็นเหตุผลที่ราชันย์ยาวางใจให้มันลอยอยู่ข้างบนสินะ
เพราะด้วยความรุนแรงระดับนี้ ต่อให้มีคนเข้ามาได้ ก็ไม่ง่ายที่จะเอาไป
แต่ยิ่งเป็นแบบนั้น เขาก็ยิ่งอยากรู้ว่าข้างในจะเป็นสมุนไพรอะไร