หอเก็บโอสถสมุนไพร
ถูกสร้างจากตัวภูเขาทั้งลูก
ที่นี่เป็นเขตหวงห้ามของภูเขาจ้าวโอสถ ผู้ใดจะล่วงล้ำเข้าระยะร้อยเมตรไม่ได้ เว้นแต่ถือตราจ้าวโอสถ
หน้าถ้ำ
จ้าวโอสถกำลังตรวจสอบสมุนไพรทั้งหมด ใบหน้าเปื้อนรอยยิ้มสดใสราวดวงดาว
จำนวนสมุนไพรที่ได้รับในวันนี้ มากกว่าที่เขาคิดไว้เสียอีก
ในฐานะหมอ ทุกคนล้วนมีงานอดิเรกสะสมสมุนไพร เขาก็เช่นกัน และหนักแน่นกว่าใคร ๆ
นี่จึงไม่ใช่งานอดิเรก แต่กลายเป็นนิสัยไปแล้ว
นิสัยที่ฝังลึก แก้ไม่หาย
แค่หอเก็บโอสถสมุนไพรแห่งนี้ เขากล้ายืนยันได้ว่า ตระกูลหมอไหน ๆ ก็สู้ความมั่งคั่งของเขาไม่ได้
ทุกครั้งที่พาคนตระกูลหมอมา เห็นสีหน้าตกตะลึงของพวกเขา เขาก็รู้สึกเป็นสุขยิ่งนัก
หนึ่งชั่วโมงผ่านไป เขาจัดหมวดหมู่และเริ่มขนเข้าไปข้างใน
เมื่อจัดการเสร็จ ฟ้าก็มืดค่ำ
จ้าวโอสถทอดสายตามองหอเก็บโอสถสมุนไพรของตนด้วยความภาคภูมิใจ ก่อนหมุนตัวจากไป
วินาทีที่ประตูหินปิดลง ก็เกิดเสียงครางต่ำ ม่านพลังไร้รูปปกคลุมลงอีกชั้น
เขาวางใจม่านพลังนี้ยิ่งนัก
ลูกศิษย์ทั้งภูเขาจ้าวโอสถ ล้วนทำลายไม่ได้
ส่วนคนนอกที่อยากแฝงตัวเข้ามา ด่านแรกที่ต้องผ่านคือผนึกด้านนอกภูเขาจ้าวโอสถ
แต่ความแข็งแกร่งระดับนั้น เกินกว่าคนธรรมดาจะเอื้อมถึง
เขาจึงไม่เคยจัดยามเฝ้า
ผ่านมาหลายสิบปี
ก็ยังปลอดภัย
เมื่อร่างของจ้าวโอสถค่อย ๆ ไกลออกไป
มิติก็พลันบิดเบี้ยว ร่างของเจียงเสี่ยวไป๋ปรากฏขึ้น