“คงเป็นเผ่าหนอนพิษของแม้ว!”
ผู้อาวุโสสามครุ่นคิดก่อนเอ่ยว่า “แต่ก็เพราะมีของประหลาดอย่างหนอนน้ำแข็งนี่แหละ แต่ไม่ว่าที่สาขาไหนก็มักจะอ้างตัวเองว่าเป็นสายตรงเสมอ คนนอกอย่างพวกเรา... ไม่สิ ขนาดคนนอกอย่างเรายังไม่กล้าเข้าไปยุ่งเลย!”
ตอนนี้เจียงเสี่ยวไป๋มีหนอนน้ำแข็งอยู่ในตัว ก็นับว่าเป็นลูกเขยครึ่งหนึ่งของเผ่าหนอนพิษแล้ว
เจียงเสี่ยวไป๋เห็นผู้อาวุโสสามยังมีอารมณ์พูดเล่นในเวลาแบบนี้ ก็ได้แต่ส่ายหน้าอย่างจนใจ “ช่วงนี้กู่ของสือเคลื่อนไหวบ่อยนะครับ ท่านทราบไหม?”
“ไม่เคยสนใจเลย! แต่ข้าจำได้ว่าก่อนหน้านี้กู่ของสือเอาแต่หลบซ่อนตัวมาตลอด!”
ผู้อาวุโสสามพูดพลางส่ายหน้า “ช่างเถิด จะเคลื่อนไหวก็เคลื่อนไหวไป อยากเล่นอะไรก็เล่นไปเถอะ ยังไงเสียในเจียงหลิงมันก็สู้ตระกูลเจียงของพวกเราไม่ได้!”
เจียงเสี่ยวไป๋ฟังแล้วมุมปากก็กระตุก
“ฮ่าๆ!”
ผู้อาวุโสสามหัวเราะลั่นออกมา
แต่มันก็เป็นความจริง
รากฐานของตระกูลเจียงไม่ใช่สิ่งที่เผ่าหนอนพิษที่แยกตัวออกมาจะสั่นคลอนได้
ถ้าตระกูลเจียงอยากเล่นงานอีกฝ่ายจนตาย ต่อให้ตายก็ยังไม่รู้ว่าใครเป็นคนเล่นงาน
ก็น่ากลัวขนาดนั้นเลย!
เรียกได้ว่า... ซ่อนผลงานไว้สุดฝีมือ!
เจียงเสี่ยวไป๋ไม่ได้ติดใจถามต่อในเรื่องนี้ แต่เปลี่ยนเรื่องว่า “อีกสักพัก ผมจะไปซีเซียงสักหน่อย!”
ซีเซียงอยู่ไม่ไกลจากเจียงหลิงมากนัก
นั่งรถไฟความเร็วสูงแค่สี่สิบนาทีก็ถึง
“อืม ถึงเวลาแล้วที่เจ้าควรจะไปจริงๆ แต่ตกลงกับยัยหนูซูไว้ดีๆ ล่ะ ถ้าหม้อน้ำส้มหล่นขึ้นมา เจ้าได้เดือดร้อนแน่!”